Zou jij in ruil voor een miljoen dollar het leven van een onbekende met een druk op een knop durven beëindigen? Voor sommigen een zwaar moreel dilemma; maar voor velen zal het lonkende uitzicht van luxe en rijkdom uiteindelijk domineren over hun langzaam verwelkende gevoel voor compassie. Het echtpaar Norma en Arthur Lewis krijgt in The Box dezelfde kwestie voorgeschoteld wanneer er op een dag een mysterieus pakketje voor hun deur ligt. Erin bevindt zich een vierkant apparaat met daarop een onschuldig ogende drukknop. Diezelfde dag worden ze vereerd met een bezoekje van een oude verminkte man, Arlington Stewart geheten. Volgens zijn uitleg levert het indrukken van de knop miljoen dollar op, maar houdt het tevens in dat iemand elders een kopje kleiner wordt gemaakt. Deal or No Deal is er niks bij.

Zo’n vijf jaar geleden, ergens in de diepste krochten van het internet, stuitte ik op iets wat later zou uitgroeien tot misschien wel de meest bekende rampprofetie ooit. Ik heb het hier natuurlijk over 21 december 2012, de dag waarop er een einde komt aan het voortbestaan van de wereld zoals wij die nu kennen. Althans, dat wordt beweerd door een steeds groter wordende groep doemdenkers. Zij baseren hun voorspelling op oeroude informatie van de Maya’s, die het ontwerpen van hun eigen kalender blijkbaar zo enorm beu waren dat zij om en nabij de eerdergenoemde datum het bijltje er maar bij neerlegden. Complotdenkers interpreteren deze vorm van gemakzucht echter als een bikkelharde voorspelling omtrent het noodlot van de mensheid. Recentelijk heeft een groepje academici beweerd dat we voorlopig opgelucht adem kunnen halen, want door een rekenfout zaten we er al die tijd bijna tweehonderd jaar naast. Aangezien jij en ik het jaar 2208 hoogstwaarschijnlijk niet zullen halen, zullen we nooit aan den lijve ondervinden hoe het einde van de wereld gestalte krijgt. Gelukkig komt Hollywood met een goedmakertje voor deze teleurstelling, en wel in de vorm van een uiterst visuele verfilming van de aankomende apocalyps, 2012.

De Halloween-serie is met haar acht delen (remakes niet meegerekend) misschien wel één van de meest befaamde filmreeksen binnen het slasher-horror genre. Films binnen deze stroming bevatten doorgaans een misvormde psychopaat, uiteraard vergezeld met een karakteristiek wapen, die er bijzonder veel voldoening uit haalt een groot aantal mensen op lugubere wijze van het leven te beroven. Als kers op de taart vindt dit uiteraard met een minimale opgaaf van redenen plaats. Te veel diepgang zal immers enkel afbreuk doen aan de kracht van dit genre. Recentelijk heeft niemand minder dan Rob Zombie de ondankbare taak op zich genomen om de oorsprong van de Halloween serie nieuw leven in te blazen. Dit begon in 2007 toen van zijn hand een reïncarnatie van het originele eerste deel in de bioscoop verscheen. Over deze film waren de critici nog gematigd positief. Hoewel de remake geenszins de kwaliteit van het origineel wist te evenaren, was de film toch zeker een smakelijke slasher. Inmiddels is het alweer tijd voor Zombies tweede bijdrage aan de Halloween-reeks, getiteld Halloween II.

De economische malaise grijpt al geruime tijd woest om zich heen. De bestaansvooruitzichten voor bedrijven laten zich maar moeilijk voorspellen, topmannen zijn hun baan niet meer zeker en ook op de beurs is het elke dag weer feest. Of niet, natuurlijk. Dit maakt het werk voor financieel adviseur Evan Danielson (vertolkt door eeuwige lolbroek Eddie Murphy) niet bepaald makkelijker. Evans jacht op promotie voor een topfunctie zorgt er, in combinatie met het huidige economisch klimaat, voor dat werk zijn gehele leven beheerst. De tijd die hij aan zijn dochtertje Olivia kan besteden is hierdoor uitermate gering. Vervelend, want wellicht ter compensatie van de gebrekkige vaderliefde leeft Olivia deels in een fantasiewereld. Wanneer blijkt dat Olivia's verbeelding hints bevatten die van voorspelende waarde zijn voor het commerciële succes van haar vader, krijgt Evan op zijn beurt steeds meer interesse in de belevingswereld van zijn dochter. Denkbeeldige vriendjes die de beurskoersen kunnen voorspellen; je moet er maar opkomen. Ook de makers van Imagine That ontbreekt het blijkbaar niet aan een rijke fantasie.

Het eerste deel uit de Final Destination serie dateert alweer uit het jaar 2000. Het betrof een modern horrorspektakel dat een interessante verhaallijn wist te combineren met uiterst expliciet in beeld gebrachte sterfscènes, veelal verrijkt met onmiskenbare (zwarte) humor. Sindsdien zijn wij elke drie jaar getrakteerd op een vervolg, geproduceerd volgens dezelfde succesformule waarin een groepje volstrekt inwisselbare mensen het noodlot tart door een groot ongeluk te overleven, om naderhand stapsgewijs alsnog op een evenzo creatieve als gruwelijke wijze om het leven te komen. De Dood laat klaarblijkelijk niet met zich sollen, en wanneer jij je in zijn vizier begeeft zal hij niet rusten tot het bloed uit alle openingen van je lichaam sijpelt. Dat is Final Destination. Eet smakelijk!

Hoe moeilijk is het een film te maken waarvan het verhaal dermate summier is dat het zich in minder dan een minuut laat vertellen? Een verhaal dat op het eerste gezicht beter dienst doet als kring-anekdote op een verjaardag, in plaats van het plot van een speelfilm. Ik zou persoonlijk zo ver willen gaan om deze bezigheid tot kunst te verheven, onder de voorwaarde dat de regisseur er met geringe middelen toch in slaagt zijn kijkers geboeid te houden. Helaas lijkt een substantieel deel van de hedendaagse regisseurs aan artistieke armoede te lijden, waardoor dit trucje te vaak wordt aangewend door talentloze filmmakers om hun wanstaltige hersenspinsels van een pseudo-artistiek laagje te voorzien.

De mogelijke redenen die achter een zwangerschap kunnen schuilen zijn talrijk; van een gescheurd condoom tot de oerchristelijke moraal van vermenigvuldiging. De reden achter de geboorte van Anna Fitzgerald in de film (en tevens boek) My Sister's Keeper is er echter één van een geheel andere orde. Het meisje is namelijk ter wereld gebracht om te dienen als perfecte donor voor haar aan leukemie lijdende zus Kate. Anna heeft haar bestaan te danken aan een vleugje wetenschappelijke expertise, die ervoor heeft gezorgd dat al haar potentiële donormateriaal naadloos aansluit op het lichaam van haar zieke zus. Niet geheel verwonderlijk, brengt deze wetenschappelijke innovatie de nodige controverses met zich mee.

Voor het succes van een digitale animatiefilm is het klaarblijkelijk van belang dat de hoofdrol is weggelegd voor één of andere suffe diersoort. Insecten, vissen en ratten zijn nog maar een greep uit de fauna die we de afgelopen jaren op het witte doek voorbij hebben zien komen. Vanaf heden mogen we ook wormen aan het lijstje toevoegen, want in de film Sunshine Barry en de Discowormen wordt deze diersoort eens uitgebreid in het zonnetje gezet.

Films met titels als Lesbian Vampire Killers vormen de krenten uit de pap voor menig filmrecensent. Het is niet zozeer dat een dergelijk opzienbarende titel een betrouwbare voorspeller is voor enige vorm van kwaliteit, maar het trekt simpelweg altijd een hoop extra lezers en - althans, dat hopen de makers - ook bioscoopgangers. Een hoop van jullie FOK!ers heeft deze review ongetwijfeld aangeklikt onder invloed van het woordje Lesbian, hopende dat daarvan enig spoor is terug te vinden in de daadwerkelijke tekst. Tot hun genoegen is de titel ditmaal eens meer dan enkel suggestief.

Eerder deze maand berichtte de frontpage over baanbrekend onderzoek betreffende het kweken van kunstmatig sperma. De balzak volledig onberoerd latend, zijn verschillende wetenschappers er namelijk in geslaagd om menselijke zaadcellen voort te laten komen uit stamcellen. Voor onvruchtbare mannen zou het zodoende dan toch mogelijk zijn om de wereld van enig nageslacht te voorzien. Leuk, maar deze technologie schept wellicht meer mogelijkheden dan dat, ook al zijn deze enigszins aan de spraakmakende kant. Je kunt je immers afvragen in hoeverre de man, als veredelde zaadproducent, nog van enig nut is wanneer zijn altijd zo gewilde zwemmers ineens onnodig zijn voor succesvolle voortplanting. "Lekker laten dobberen," dacht het lesbische stel Lilith en Athena waarschijnlijk. De fictieve documentaire The Baby Formula toont namelijk hoe zij door middel van bovenstaande techniek beiden zwanger worden van elkaar, en legt daarmee gelijk de evenzo absurde als controversiële aard van dergelijk onderzoek bloot.

Voordat ik mij waagde aan het recenseren van films, heb ik enkele jaren de functie van gamereviewer mogen vervullen. Het voornaamste wat ik in die tijd geleerd heb is dat games die zijn gebaseerd op films zelden deugdelijk zijn. Vaak betreft het hierbij afgeraffelde en onbarmhartige wanproducten, die bovendien volkomen onnavolgbaar zijn voor mensen die de film niet gezien hebben. Andersom komt het in mindere mate ook voor: gamefranchises die een uitstapje maken naar het witte doek. De filmindustrie doet echter soms iets beter zijn best er nog wat van te maken, met Max Payne als recent voorbeeld. Desondanks zijn de meeste gamefilms het kijken alleen waard als je inzichten zou willen verkrijgen in de dont’s bij het maken van een film. Morgen gaat Street Fighter: The Legend of Chun-Li in première, welke is gebaseerd op de populaire vechtspellenreeks Street Fighter. De games worden altijd zeer positief ontvangen, maar doet de film aanspraak op evenzo lovende kritieken?

Het ‘spookhuis-thema’ is misschien wel één van de meeste uitgekauwde concepten in het horrorgenre. Hoe vaak hebben we het wel niet zien gebeuren dat een voorbeeldig Amerikaans gezinnetje zijn intrede doet in een mysterieus huis, waarna uiteraard al gauw de pleuris uitbreekt. Vervolgens word je zo’n anderhalf uur getrakteerd op geestverschijningen, uiteraard gepaard gaande met enge geluidjes en meubilair dat de illusie van een eigen wil tracht op te wekken. Het spookverhaal wordt tenslotte bekroond met een apotheose die alle heisa wel eventjes verklaart (doorgaans komt hier de indianenbegraafplaats, waarop het huis is gebouwd, om de hoek kijken). Voor The Haunting in Connecticut is deze spookhuisthematiek weer grotendeels afgestoft. De film in kwestie is ditmaal overigens gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, als we de makers mogen geloven. Ik houd mijn hart vast...

De oosterse horrorcinema wordt steeds vaker gebruikt als rijke inspiratiebron voor onze eigen westerse makelij. Kaskrakers als The Ring en The Grudge hebben reeds bewezen dat een eventuele cultuurbarrière gemakkelijk overwonnen kan worden door de scripts ietwat aan te passen, en tevens de hoofdrollen toe te bedelen aan Arisch uitziende dames. Morgen gaat The Uninvited in première, een film gebaseerd op het Zuid-Koreaanse A Tale of Two Sisters. Het origineel is destijds bij de horror-intimi overwegend positief ontvangen. Het is echter de vraag of Hollywood eenzelfde mate van waardering kan opstrijken.

Vorige maand ging de eerste helft van de waargebeurde Franse misdaadfilm Public Enemy Number One in première. Nu, een volle maand later, kunnen liefhebbers van de Franse cinema hun hart ophalen bij dit tweede en afsluitende deel. Wederom volgen we de gangster Jacques Mesrine, beter bekend als “de man met de 100 gezichten”. Waar we in het eerste deel vooral getrakteerd werden op een kijkje in het vroege leven van Mesrine, waarin hij stapje voor stapje zijn intrede doet in de misdaadwereld, worden nu juist het latere explosieve verloop en de ondergang van zijn bestaan belicht. Dit alles in een ruim twee uur durende film die actie, drama en een tikkeltje komedie naadloos met elkaar verweeft.

Naast het reviewen van films, mag ik op FOK! ook graag regelmatig een kijkje nemen op het welbekende forum. Of ik nou een sprong in het diepe waag van de klaagbaak, met haar nagenoeg oneindige reeks van niet-waargebeurde verhaaltjes die lonken naar aandacht, of dat ik me laat informeren over wat er omgaat in de hoofden van breezerminnend Nederland in PUB; elke topic is weer een unieke ervaring. Toch is er een subforum waar ik me de laatste tijd niet meer in durf te begeven. Ik heb het natuurlijk over het paranormale TRU, alwaar verhalen over de naderende Apocalyps in 2012 zegevieren. Ter bevordering van mijn eigen nachtrust heb ik maar besloten me niet meer op te laten jagen door dergelijke bangmakerij. Toch bleef het tot voor kort veelvuldig door mijn hoofd spoken: waar moeten we heen als de aarde onleefbaar is? Deze vraagstelling verdween echter als sneeuw voor de zon na het zien van de film City of Ember.

“My name is Harvey Milk, and I want to recruit you.” Dat is de leus waarmee Harvey Milk in de jaren ‘70 vele mensen aan zich wist te binden. Nou is het periodiek uitschreeuwen van pakkende strijdkreten doorgaans geen rechtvaardiging voor het laten prijken van een politicus in een heuse bioscoopfilm. Stel je eens voor wat voor imbecielen (ik noem geen namen) dan alleen al in Nederland menig filmposter zullen ontsieren... Enfin, Milk was niet zomaar een politicus; bekeken vanuit de conservatieve ogen van de heersende Amerikaanse tijdsgeest was het een politicus met een ernstige afwijking. De beste man was homofiel, een leefstijlkeuze die van grote invloed was op zijn politieke idealen en prioriteiten. Hij kwam op voor de rechten van alle ‘andersgeaarden’, wat bij de inwoners van het land waar alles mag niet onopgemerkt bleef. Volgens hen veroorzaakten homo’s een steeds groter wordende barst in de hoeksteen van de samenleving: het gezin. Desalniettemin genoot Milk in de loop van de zeventiger jaren een steeds grotere populariteit. Toen zijn politieke carrière zich op haar hoogtepunt bevond, gebeurde iets wat door velen al jaren gevreesd werd. Milk werd op zijn eigen kantoor met kogels doorzeefd, wat zijn progressieve gedachtegoed wellicht onsterfelijker heeft gemaakt dan ooit tevoren.

Na reeds vier delen op haar conto te hebben staan, is de Saw serie nog altijd een waar icoon binnen de hedendaagse horrorcinema. Ingenieuze martelwerktuigen, schokkende gore, en een hoop plotwendingen. Dat zijn de ingrediënten die elk deel weer een smakelijke horrorsensatie opleveren. Toch krijgen de vervolgen er alsmaar harder van langs met de zwepen van de critici. Elk nieuw deel zou slechts een herhalingsoefening zijn van het origineel, gestoken in een iets ander jasje. Zet Saw V deze afdaling van de serie voort?

Woody Allen staat al sinds jaar en dag bekend als één van de meest excentrieke regisseurs die het westerse filmwereldje rijk is. Zelfs als we zijn buitenissige brilmontuur en eigenaardige liefdesperikelen even buiten beschouwing laten, is Allen ook vandaag de dag nog een prominent onderdeel binnen de Hollywood-machine. Dit heeft alles te maken mijn zijn vele creaties die al decennialang menig bioscoopbezoek hebben laten uitmonden in een geslaagde avond.

Voor de laatste keer Prime

De hardlopende egel keert terug op de DS

Maar liefst vier superhelden in één game

Tover je een weg door Zweinstein

Griezelen, nu ook met de Wii-mote

Oorlog in het heelal

Crossen door de bossen

Wario gaat zich verkleden

De Champions League op de Xbox 360

Vliegen op de Wii

Vice City verliest glans

Voor iedereen die niet van basketbal houdt

Je hebt de levels letterlijk in de hand

Lekkere dikke expansion voor de hogere levels

Aardige shooter in de sneeuw

Schenk geen aandacht aan dit nieuwsgierige aapje

Wederom een dieptepunt voor Sonic

Eigenlijk een hele goede fitnessvideo

Smeriger dan hondenurine

Op vakantie met je PSP

Een lekkere doch erg makkelijke racer

Sneller dan ooit

De Sims 2 Huisdieren van de PC, maar dan de light-versie.

Geen slechte game, maar lang niet voor iedereen leuk.

Leuk, maar niet zo heel erg leerzaam.

Een sprong vooruit ten opzichte van vorige delen, maar meer ook niet.

Goed spel, maar weinig nieuws ten opzichte van vorig jaar.

Laten liggen, en download Arcadegames die je zelf leuk vindt.

Zeer goed sportspel dat helaas maar voor weinigen is weggelegd.

Matige game gebaseerd op een vermakelijke film

Zeker geen topper, maar een leuke manier om je virtuele hersenmassa te vergroten

Over the Hedge is een matig diner dat regelmatig door vervelende bellers wordt onderbroken

Alleen voor de echte X-Men fan

Een kleffe McDonald\'s maaltijd die met wat vrienden nog wel aardig uit kan pakken.

De zoveelste vis in een overvol aquarium.

Eigenlijk heer erg slecht!

Aardig spel, maar doet het origineel helaas geen eer aan.

Aardige horrorgame op de DS, helaas verouderd.

Door de beroerde gameplay een enorme misser.

Fight Night Round 3 is een aardige boksgame voor de fans.

Voer voor fans van middelmatige games.

Mario Party 7 is vermakelijk maar biedt te weinig nieuws.

Het concept is goed, maar de besturing en de bugs verpesten het.

Resident Evil 4 (PS2) is wederom hoogtepunt na hoogtepunt.

NFS: Most Wanted (DS) is een schande voor de gameswereld.

Een zeer vermakelijke game, maar een beetje té herkenbaar.

Niet alles komt goed uit de verf, maar toch een aardige game.

Leuk, jammer dat hij zo op z\'n broer lijkt.

Tiger houdt het golfgenre fris

Slechtste Eye Toy game ooit gemaakt