Exclusief voor PlayStation 3

SOCOM 4: U.S. Navy SEALs: Special Forces is naast een hele mond vol, de eerste grote SOCOM-game voor de huidige generatie consoles. Confrontation was een matige multiplayer-only game die de makers en ik gezien het cijfer vier niet meetellen. Telt SOCOM 4 wel mee?

SOCOM 4 biedt een volledige singleplayer waarbij spelers de rol van Cullen Gray aannemen. Jij hebt de leiding over drie mannen en één vrouw en voert oorlog tegen een corrupte regering in een onbekend Aziatisch land. Cullen en de dame uit je squad, 45 (codenaam, althans dat hoop ik voor haar), zijn de enige twee personages die uitgediept worden in de game. Het uitdiepen van emoties en verleden doet afbreuk aan de zakelijke voorgangers. Navy SEALs laten zich niet leiden door emoties. Navy SEALs zijn soldaten die hun werk niet mee naar huis nemen, omdat ze simpelweg nooit naar huis gaan. Waar je in eerdere SOCOM-games een strak plan had, spelen emoties ditmaal een rol voor geïmproviseerde keuzes.

De ongeveer acht uur durende singleplayer biedt een mooie opstap naar de multiplayer. Je raakt in de eerste missies bekend met de controls en de verschillende tactische aspecten van de game. Voorgaande SOCOM-games op de PlayStation 2 stonden in het teken van de rijke hoeveelheid voice-commands. SOCOM 4 is wat dit betreft volledig gestript tot aan de meest basale commands. De commands zijn ditmaal beperkt tot het positioneren van je teamleden en het markeren van vijandelijke troepen. Deze laatste optie is nieuw in de SOCOM-serie en laat je per duo -er lopen vier mensen met je mee, verdeeld in twee duo's- vijandelijke troepen selecteren die ze met een druk op de knop uit schakelen. Dit werkt in stealthsituaties erg handig, maar tijdens de grotere vuurgevechten vervalt het nut van de functie.

De moeilijkheidsgraad dwingt spelers om een tactische speelstijl te kiezen, ondanks de karige hoeveelheid commands om je teamleden instructies mee te geven. SOCOM is nooit een shooter geweest van het 'shoot first, ask questions later'-niveau. De vijandelijke troepen kunnen degelijk mikken en een paar kogels zijn genoeg om je te doden. Hierbij komt het dekkingsysteem handig van pas. Dit is een welkome toevoeging voor een tactische shooter als SOCOM. Het systeem is eenvoudig en effectief, maar slaat hier en daar de plank mis. Het gebeurde mij geregeld dat ik om een hoekje keek, maar nog te veel achter het object verscholen zat om te vuren op mijn vijanden.

Waar in SOCOM altijd een zekere mate van stealth nodig was, is er nu een duidelijke splitsing gemaakt. Grotere vuurgevechten spelen nu een grote rol tijdens de meeste missies. Gelukkig zijn er een paar missies waarbij je enkel met 45 op pad gaat. Zij heeft een sniper met demper en tevens een meter in haar scherm die aangeeft hoe zichtbaar ze is. Veel ingewikkelder dan uitvogelen wat het pad is van soldaten en welke je ongezien uit kan schakelen wordt het niet, maar het is zeker een welkome afwisseling van het grovere knalwerk.

Dan nu het belangrijkste deel van SOCOM: de multiplayer. Net als in SOCOM: Confrontation is het mogelijk om met 32 spelers een match te spelen. De ene helft neemt de rol aan van Navy SEALs en de andere helft duikt in een terroristenrol. De game kent slechts vier game-modi. De developer lijkt hierbij uitgegaan te zijn van kwaliteit boven kwantiteit en dit is goed te merken. Supression staat gelijk aan team deathmatch en Uplink biedt capture the flag-achtige taferelen. Bomb Squad is de modus waarmee SOCOM 4 zich onderscheid van andere games. In deze modus is er één lid van de SEALs die de mogelijkheid heeft om bommen te ontmantelen. De rest van de SEALs moeten ervoor zorgen dat deze speler veilig blijft, terwijl de terroristen hem om moeten leggen.

Tot slot is er de Last Defence-modus waarbij spelers punten op de map moeten veroveren. De multiplayer-modi zijn te spelen op negen gigantische maps. De singleplayer is beperkt tot jungle-achtige levels, maar in de multiplayer bezoek je een tal van verschillende locaties. Hoewel de community duidelijk voorkeur heeft voor bepaalde maps, zijn ze stuk voor stuk gebalanceerd en uniek in ontwerp. Maps zijn vaak symmetrisch ontworpen om te zorgen dat beide teams dezelfde voordelen hebben op het gebied van omgeving. In SOCOM is weinig symmetrie aanwezig, maar is een team nooit duidelijk in het voordeel dankzij het ontwerp van de maps.

SOCOM-fans van het eerste uur zullen voornamelijk aan de slag gaan met de Classic-modus. Deze modus biedt spelers de mogelijkheid te spelen zonder respawns. Dat betekent dat sterven je uit het spel haalt tot aan de volgende ronde. Het belang van tactiek en voorzichtigheid in de Classic-modus haalt de traditionele SOCOM-gameplay naar boven. De modus is daarom een welkome toevoeging voor hen die waarde hechten aan eerdere SOCOM-games.

Een groot voordeel aan de SOCOM-games op de PlayStation 2 was de aanwezigheid van Nederlandse servers. Bovendien had vrijwel iedereen een headset, waardoor online spelen -afgezien van gillende pubers- altijd gezellig was. Op de PlayStation 3 heeft het grootste deel van de gamers geen headset in zijn of haar bezit en als je deze hebt, ben je vrijwel altijd verplicht om in het Engels te communiceren. Het gebrek aan headsets onder de gamers kunnen we de game natuurlijk niet aanrekenen, maar het speelt toch zeker een belangrijke rol bij de hoeveelheid speelplezier.

Conclusie
SOCOM 4: Special Forces zet SOCOM terug op de kaart, maar staat hier niet zo groot op als, bijvoorbeeld, Call of Duty. De singleplayer heeft een andere vorm gekregen dan voorgaande games en is meer gericht op de persoonlijkheden in de game. De karakters komen echter niet goed uit de verf. De stoïcijnse get-the-job-done-and-leave-mentaliteit uit voorgaande games ontbreekt en dat is jammer. De multiplayer is, na het tegenvallende Confrontation, sterk, maar niet op het niveau van SOCOM 2. Toch staat SOCOM 4 garant voor de nodige uurtjes spelplezier en is de ontwikkelaar weer de goede weg in geslagen.

Lees ook:

delen |