Gespeeld op de PlayStation 3, ook beschikbaar op de 360
De serie mag dan al meer dan twintig jaar oud zijn, toch is Castlevania: Lords of Shadow nog maar de tweede game in de serie die in 3D is. Het is altijd lastig om een succesvolle 2D-game over te zetten naar 3D maar met deze game heeft developer Mercurysteam, samen met Kojima Productions, een zeer goede game afgeleverd.
In Castlevania: Lords of Shadow speel je Gabriel Belmont, lid van de Brotherhood of Light, die eropuit is gestuurd om de Lords of Shadow uit te schakelen. Deze hebben ervoor gezorgd dat de wereld is overspoeld met kwaad en jij moet dit stoppen. In de vijftien uur dat je de game aan het spelen bent probeer je je overleden vrouw het leven terug te geven en kom je er natuurlijk achter dat niet alles is wat het lijkt. De speelduur van vijftien uur zal voor velen een pluspunt zijn maar uiteindelijk is dit alleen maar een pluspunt als de tijd die je met de game bezigbent de moeite waard is om te spelen. Gelukkig hoef je je hier met Castlevania: Lords of Shadow geen zorgen om te maken.
Het verhaal is erg sterk en zorgt ervoor dat je altijd wil weten wat er om de volgende hoek ligt en wat je in het nieuwe level te zien krijgt. Toch zal de game het moeten hebben van zijn sterke gameplay en ook hier voldoet het aan de verwachtingen van een action-adventure uit deze tijd. Het is duidelijk dat de game veel aspecten heeft geleend van de onbetwiste koning in het genre, God of War. Van het standaard wapen van Gabriel, de Combat Cross dat verdacht veel lijkt op de Blades of Chaos, tot de camera, die je probeert een zo cinematisch mogelijke kijk op de prachtige omgevingen te geven, is het duidelijk dat er goed naar God of War is gekeken. Het is jammer dat de game dan ook niet een stapje verder gaat dan zijn grote voorbeeld. Ik kreeg tijdens het spelen steeds de behoefte God of War 3 weer eens in mijn PlayStation 3 te stoppen. Het is geen schande als een game dit gevoel bij je opwekt, maar het is wel jammer dat de game niet op zichzelf staat.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat Castlevania een genot is om te spelen. De combat gaat erg diep. Door de game heen ontwikkel je de Combat Cross steeds meer waardoor je er meer combo’s uit kunt toveren. Door experience te verzamelen kun je steeds meer combo’s aanschaffen en de keuze hierin is erg groot. De gevechten met verschillende vijanden kunnen op hun tijd uitdagend zijn en met simpel button bashen zul je niet heel ver komen. Counteren en dodgen zullen je beste vrienden worden. De verschillende bazen die je tegen zult komen zijn uitdagend en de gevechten kunnen een tijd in beslag nemen. Voor een aantal bazen hebben de makers de ideeën van Shadow of the Colossus gebruikt. Deze zijn helaas wat minder uit de verf gekomen en komen uiteindelijk neer op trial-and-error en vallen daardoor enorm tegen.
Daarnaast zul je door de game heen verschillende relics verzamelen. Zo krijg je de beschikking tot een aantal laarzen, gauntlets en zelfs vleugels waardoor je weer verder kunt springen en harder kunt rennen. Daarnaast spelen ze een belangrijke rol in de combat want met elke relic die je verzamelt kun je wee nieuwe combo's maken. Een belangrijke rol spelen de twee typen magic die je kunt gebruiken. Door light magic te gebruiken kun je met elke klap die je uitdeelt je health bar aanvullen. Gebruik je shadow magic dan doen je klappen extra veel pijn. Je zult goed met deze magic om moeten leren gaan om je overlevingskansen te vergroten want ook deze hebben invloed op je combo's en wapens. Daarnaast zul je ze ook moeten gebruiken tijdens puzzels en platformen.
| Genre | Action-Adventure |
|---|---|
| Platform | Playstation 3, Xbox 360 |
| Developer/Publisher | Mercury Steam/Konami |
| Releasedatum | 01-01-1970 |
| User-waardering | |
| Aantal stemmen | 12 |
Reacties op dit bericht
quote:Dit zorgt er voor mij voor dat de game waarschijnlijk lager dan een 8.5 gaat uitkomen (afgezien van het platform gedeelte, wat ik best goed gecommuniceerd vind: als je kunt springen reikt Belmont uit, zo niet houdt hij zich vast--maar goed, ook dit wordt niet goed uitgelegd aan de speler dus je moet het maar net zien). Ik doe wetenschappelijk onderzoek naar game/level design, dus ik ben waarschijnlijk zwaar bevooroordeeld, maar heel veel dingen zijn mis aan deze game in dat aspect.Daarnaast zul je veel moeten springen, klimmen en slingeren. Door een paar designkeuzes komt dit helaas vaak neer op trial-and-error wat er weer voor zorgt dat je onnodig in de diepte valt. Het springen voelt niet precies genoeg aan, het is moeilijk in te schatten waar Gabriel zal landen bij een sprong, en de controls van het springen van reling naar reling is zo onorthodox dat je vaak onbedoeld in een ravijn stort. De camera, die altijd probeert om je een zo mooi mogelijke indruk van de omgeving te geven kan er soms voor zorgen dat je geen idee hebt waar je naartoe moet. Dit probleem wordt versterkt door de onzichtbare muren die overal aanwezig zijn. Het is moeilijk in te schatten waar de makers nu willen dat je naartoe gaat. Vooral het level in de Titan Graveyard heeft mij een aantal levens gekost omdat gewoon niet duidelijk is waar je naartoe moet. Dit is ontzettend jammer en kan leiden tot een hoop frustraties.
quote:Je moet alles vergelijken met games uit hetzelfde genre. Dan is het wel lang.Op woensdag 20 oktober 2010 @ 15:00 schreef StarBright het volgende:
15 uur om uit te spelen noem ik niet echt een lange game!
