Halo: Reach is exclusief voor de Xbox 360

Ik herinner me nog het moment waar ik als jonge puber de lokale gameshop binnenwandelde en ik daar die allereerste Halo: Combat Evolved zag. Zwaar beveiligd in een plastic kluis was de game het paradepaardje van de toentertijd nieuwe console van Microsoft, de Xbox. Het was min of meer een game gemaakt om de console te verkopen; maar de balans viel anders. De console werd weliswaar goed verkocht vanwege Combat Evolved, maar de game werd veel populairder dan verwacht. Ik speelde het zo vaak als ik kon, tot sluitingstijd van de gameshop. Bijna tien jaar later is de pret nog niet voorbij.

Ontwikkelaar Bungie is in die tussentijd ontzettend goed geworden in het enthousiast maken van mensen over de kleinste dingen in een game, en Halo 2 werd een goede maar uiteindelijk overhypte game met een joekel van een cliffhanger. Ze pakten het kleiner aan met Halo 3, hoewel ze niet vies waren van wat marketing midden in New York. Ik heb me bewust afzijdig gehouden voor het gros van de informatie met betrekking tot Halo: Reach, om te voorkomen te worden opgezogen in die beruchte hype-motor (ilovebees.com, anyone?) van Bungie. Ik was desondanks ontzettend benieuwd naar het afscheidscadeau van Bungie, die na Reach de Halo-serie achter zich laat.

Voordat je aan de game begint moet je een eigen SPARTAN-soldaat samenstellen, die je een naam geeft en aankleedt met een beperkt aantal pantserstukken uit de zogenaamde Armory. Deze stukken moet je kopen met credits, die je krijgt door de game in campagne of online te spelen. Niet alle pantserstukken zijn direct te koop, omdat je niet genoeg credits hebt of de juiste rang. Als je hiermee klaar bent, begint de campagne met een cutscene. Het eerste wat je ziet is diezelfde helm die je zojuist een donkerblauw kleurtje hebt gespoten - met een groot kogelgat in het vizier.

A Reach Too Far
Halo: Reach, een proloog op de Halo-serie, vertelt het verhaal van Noble Team: vijf SPARTAN-supersoldaten die vanaf hun zesde jaar getraind worden voor allerlei soorten oorlog. Aan het begin word jij als Noble Six toegevoegd aan dit team. Hoewel de rest een voorkeur heeft voor een bepaalde stijl - zoals Jorge’s gattling gun of Jun’s sniper rifle - ben jij een manusje-van-alles. Naast de (vrouwelijke) computerspecialist Kat, de rouwdouwer Emile en je teamleider Carter ga je de strijd aan met een verbond van verschillende buitenaardse rassen, ook wel bekend als de Covenant. Kort na de introductie wordt de planeet namelijk aangevallen, en blijkt het gevaar veel groter dan verwacht. Aanvankelijk denken de grote militaire bazen dat een invasie van de Covenant op handen is en dat de planeet beschermd moet worden.

De campagne bestaat uit een negental missies die je direct bij de strot grijpen en niet zo snel meer loslaten. Het wordt wat gehaast verteld en daardoor, vooral als je het bijbehorende boek niet hebt gelezen, begrijp je er eigenlijk geen klap van. Het is daarom slim om meteen de knop om te zetten en maar te doen wat er gevraagd wordt. Dat is eigenlijk precies hoe de campagne opgezet is: je komt met Noble Team allerlei problemen tegen die te maken hebben met deze invasie, en die problemen probeer je ter plekke met wat fantasie en een hele hoop gevechten op te lossen. Zodra duidelijk wordt wat de uiteindelijke reden is van je aanwezigheid op Reach, wordt alles wat helderder, maar verwacht hier geen diepgang à la Bioshock. De missies zijn spectaculair en groots uitgewerkt, hoewel op momenten een tikkie lineair, en bieden genoeg afwisseling met als hoogtepunt een geweldig ruimtegevecht. Je hebt nu de beschikking over andere wapens en nieuwe vaardigheden, zoals Armor Lock, waarbij je tijdelijk immobiel wordt maar onaantastbaar. Vooral handig als je overreden of opgeblazen dreigt te worden.

Afhankelijke Intelligentie
Deze Halo-campagne is ook een stuk serieuzer in zijn opzet. De nieuwe wapens zien er nu uit alsof ze echt pijn kunnen doen en de kleine Grunts zullen zich bijvoorbeeld minder snel als gillerig kanonnenvoer gedragen, en meer als vijanden. Je tegenstanders bieden sowieso een grotere uitdaging en ze zijn vooral op Heroic-moeilijkheid en hoger stuk voor stuk een pain in the ass. De AI van deze beesten heeft een flinke boost gekregen, en je zult meer dan eens een Elite tegenkomen die dekking zoekt om zijn schild op te kunnen laden. Als deze uitdaging nog niet genoeg is, kun je vantevoren zogenaamde skulls inzetten die de gameplay drastisch aanpassen zoals de gezondheid van jezelf of de vijanden.

Er zit echter een opvallende keerzijde aan de AI. Je maten, waaronder zelfs Noble Team, zijn dom. Ronduit idioot zelfs. Ze staan in de weg, lopen naar het midden van het gevecht, zoeken geen dekking en helpen je niet als je het moeilijk hebt. Ze staan in de buurt en ze schieten sporadisch, maar een Brute of Elite krijgen ze amper klein. Vijanden weten heel goed dat jij als eerste omgebracht dient te worden, dus zullen ze weinig acht slaan op het kanonnenvoer in de vorm van vier mariniers die je in sommige missies ongewild moet meenemen. Binnen enkele seconden zullen ze het loodje leggen (of juist helemaal niet in het geval van Noble-teamleden) door spervuur, al dan niet het jouwe. Ook is het zeer af te raden om plaats te nemen in een NPC-bestuurde Warthog want de bestuurder heeft de onbedwingbare neiging om opgeblazen te worden - als ze zich niet volledig klem hebben gereden op een of ander heuveltje.

Lees ook:

delen |