Deze review is geschreven voor First-Touch, een onafhankelijke DS website.

[c][lpthumb=1143647568.2435.jpg&w=400][/c]

Sinds Burnout 3 heeft EA de licentie van Burnout. Je kent EA, ze kunnen enorm goed uitmelken. Daarom is er naast een console game ook een NDS game van Burnout. Zijn we blij? Dat lees je in deze review.

Burnout geschiedenis
Voor de mensen die een lange tijd onder een steen hebben gelegen: Burnout is een succesvolle arcade racer. Eerst was de game in de handen van Acclaim, maar door financiële problemen moest Acclaim de licentie verkopen aan EA. Later werd Criterion Games met de engine RenderWare opgekocht door EA.
Even over de eerste Burnout. Het was geen commerciële hit maar werd goed ontvangen door de pers. Toen Burnout 2 uitkwam, was de game echter wel succesvol. Dat kwam door de spectaculaire crashes, maar we vergeten de hilarische Crash Mode. Daar heb ik persoonlijk veel lol mee beleeft. Burnout 3 was de game die de takedowns introduceerde en dit element bevindt zich ook in Burnout Legends DS. De meest recente Burnout game op de consoles is Burnout Revenge, waarbij je wraak neemt.

De niet spectaculaire crashes
De belangrijkste dingen van Burnout Legends DS zijn de takedowns. Daarmee bedoelen we dus de crashes. Helaas moet ik nu al beginnen met de negatieve dingen, want de game is niet zo top als de console games. De animaties van de crashes zijn niet spectaculair; ze bewegen zeer weinig. Tijdens de crash mode kan ik dat makkelijk herkennen. Ik ga met een dikke turbo op het drukke verkeer af maar de keiharde botsingen lijken op zachte botsingen. Ondanks de slechte animatie, kun je er wel lol mee hebben, vooral met de takedowns. Ik had meer verwacht van de ‘vliegende’ auto’s, dat ze echt door het beeld heen vlogen bijvoorbeeld. Helaas springen de auto’s niet, alleen een enkele deuk.

[c][lpthumb=1143647567.4071.jpg&w=400][/c]

De game heeft een mode waarin allerlei modes inzitten. Hoewel de mode het wereldtournee heet, heeft het geen verhaal. De game draait alleen om de races en ik kan dat best begrijpen. Je hebt 5 classes: Compact, Muscle, Coupé, Sport en Super. Het gaat dus van langzaam naar snel. Hoewel ik mij nu bij de mode Coupé bevind, is het spel al aardig snel. Jammer dat het spel niet meewerkt met de fantastische races, maar daar heb ik het later over. Iedere track heeft 2 á 3 modes. Je hebt achtervolging, crash, race, afvaller, face-off, wegmisbruik (zoveel mogelijk takedowns maken) en als laatste de Grand-Prix. Graag wil ik het over crash en wegmisbruik hebben. Burnout kenners/spelers kennen de mode crash wel, dat is dé mode die ervoor heeft gezorgd dat Burnout 2 een hit werd. Je moet zoveel mogelijk schade maken in 1 (keiharde) aanrijding, heerlijk! Bij de mode wegmisbruik moet je zoveel mogelijk takedowns maken, dat betekent dat je je racematen van de weg mag afbeuken. Ook dat is geweldig, maar helaas werkt de besturing niet mee.

[c][lpthumb=1143647568.5623.jpg&w=300][/c]

Besturing my ass!
Laten we het hebben over de gameplay. De gameplay zuigt. Het speelt voor geen meter, je moet eigenlijk een maand aan het spel wennen. Sinds ik Mario Kart DS heb kijk ik kritischer naar de besturing. Ik had verwacht dat Burnout Legends DS dezelfde besturing zou hebben als hun grotere broers, maar dat is niet zo. Een goede game hoort een goede besturing te hebben. De besturing is de kern van een game en als de besturing niet aan de eisen voldoet, dan ligt de game op de pijnbank. De game maakt geen gebruik van het touchscreen. Is dat slordig of zijn de mensen daar gewoon lui? Je kunt wel met behulp van het touchscreen je keuze maken. Wauw! Maar ik kan wat positiefs vertellen, de game is erg leuk.

Het laatste ding waar ik me aan erger zijn de bugs/glitches. De game is daardoor niet erg netjes afgewerkt. Want na een takedown kan ik zonder problemen door de muren heen. Soms zie ik ook opeens de tegenstander voor mij rijden, terwijl hij écht achter mij reed. Burnout Legends DS had eigenlijk een paar maanden uitgesteld moeten worden, want de puntjes op de i zijn er niet opgezet.

[c][lpthumb=1143647568.7048.jpg&w=400][/c]

Burnout Legends DS heeft natuurlijk leuke kanten, het spel is leuk. Oftewel; de inhoud van het spel is leuk. Het laat je spelen, je kun niet stoppen. Ik begin soms geïrriteerd te raken dat ik telkens bots en dan zet ik mijn NDS uit. Maar na een tijdje doe ik mijn NDS aan en begin weer te spelen. Dat heet trouwens ‘verslaving’. De game ziet er goed uit, maar het is vaak onoverzichtelijk en dat zorgt voor een minpunt. Je kan vaak de tegenliggers niét zien. Dat is behoorlijk irritant.

EA heeft weinig moeite gedaan om muziek in Burnout Legends DS te proppen. Het is één van de eerste keren dat EA geen licentiemuziek in hun game propt. Dat is echt ongelooflijk! Over de geluidseffecten van de auto: leuk, maar kon het niet beter? Je hoort alleen een standaardgeluidseffect en dat is alles. Je kunt het trouwens matig horen want de belabberde muziek zit er tussen. Slecht werk EA, slecht.

[c][lpthumb=1143647568.8518.jpg&w=300][/c]

Conclusie
Burnout Legends DS is een vermakelijke game, maar door de slechte afwerkingen en de belabberde besturing heeft Burnout Legends DS met heel veel moeite de finish gehaald. Daarom de krappe onvoldoende. De inhoud van de game is erg leuk en laat je telkens spelen. Jammer dat EA er niet een paar maanden langer aan heeft doorgewerkt, want dan had het echt een topper kunnen zijn. Ten slotte ben ik iets vergeten toe te voegen. De game maakt géén gebruik van het touchscreen; volgens mij zijn de mensen daar te lui voor. De echte racefreaks kunnen deze game kopen als ze te veel geld hebben in hun portemonnee. Jammer EA, het had echt een geweldige game kunnen zijn! Trouwens, mensen die zeiken met: ‘Ja maar IGN heeft de game een 3.5 gegeven, het cijfer is veel te hoog!’ Mensen moeten denken dat iedereen z’n eigen smaak heeft, dus de schrijver ook. Als je denkt dat dit een kutgame is, koop je hem toch niet? Zo simpel is het.

- Egamer