Half-Life 2
Initiëel had ik woedend besloten het spel terug te brengen omdat Vivendi weigerde het spel eerder vrij te geven. Nieuwsgierigheid won het van principes en dus hield ik het spel en speelde het uit.

Verhaal
Het verhaal blijft lange tijd onduidelijk. Okee, je bent overgeplaatst naar een plek die City 17 heet, maar meer weet je in eerste instantie niet. Tergend langzaam ontrafelt de verhaallijn zich en dan blijkt toch dat het met het verhaal op zich wel goed zit. De dialogen zitten verdomd goed in elkaar en qua interactie valt er bijzonder weinig op het spel aan te merken. De sfeer is precies goed, en gelukkig heeft Valve de verleiding weerstaan en van HL2 geen showcase voor de source engine gemaakt. Alles staat in dienst van het verhaal en dat siert Valve.

Graphics
De graphics zien er geweldig uit en het hele spel is een lust voor het oog, ondanks het feit dat nergens over the top effecten worden gebezigd en de voor HL2 eigenlijk misschien wel té vette engine nooit optimaal wordt gebruikt. De graphics dragen bij aan het geheel, waar veel games graphics gebruiken om slechte gameplay te verhullen.
Explosies heb ik zelden realistischer gezien, bewegingen zelden soepeler en de ragdoll physics zijn de beste die ik tot nog toe ben tegengekomen.
Verder vind ik een engine die mij - als ik over het stalen frame van een brug klim - het beklemmende gevoel van hoogtevrees kan geven sowieso bewonderenswaardig.

Sound
Het geluid doet exact wat de graphics doen en dat is bijdragen aan de sfeer van de game. Niet meer, niet minder, en eigenlijk is dat ook precies genoeg.

Gameplay
Het belangrijkste punt en meteen ook het meest moeilijke om te beoordelen. Het spel speelt lekker weg, maar hier en daar zijn de te verrichten handelingen en op te lossen puzzels nogal repititief. De levels met de buggy en airboat zijn eigenlijk te langdradig en hadden zeker korter gekund.
Het grootste gevecht in het spel, een gevecht tegen de combine en de torenhoge stalen reuzen, geeft een levensecht gevoel van oorlogvoering en de adrenaline stroomde letterlijk door mijn lichaam. What a fucking rush !

Oordeel
Hoewel het spel zoals gezegd hier en daar wat langdradig is is HL2 in mijn ogen met voorsprong de beste FPS van de laatste jaren, met enkele zeer indrukwekkende hoogtepunten (waarvan het slotlevel een indrukwekkend staaltje leveldesign is bdw).
De gravity gun is het leukste speeltje ooit in een game, al zou de volledige power ervan wat mij betreft al vanaf het begin beschikbaar mogen zijn.
Valve heeft in mijn ogen een topprodukt afgeleverd, hoewel ik nog steeds verre van te spreken ben over de marketingpraktijken van Valve en Vivendi.
Het ontbreken van een multiplayer functie is wel een gemis dat de levensduur terugbrengt van enkele jaren naar een dag of twee. Een probleem dat de mod-community op zal moeten lossen. Beetje easy-way-out voor Valve dus.

Vroeger
Je bent Gordon Freeman, wetenschapper van het Black Mesa Complex. In het Complex werkte je aan een teleportmachine. Helaas ging dat mis, aliens overspoelde het Complex en de hulp van soldaten werd ingroepen die iedereen moesten uitroeien. Op het einde had je niet alleen een alien-ras gered van slavernij, je werd ook meegenomen door de mysterieuze G-man. De G-man verscheen af en toe op rare plaatsen, maar je kon hem alleen zien. Wat zijn rol was is nog steeds niet duidelijk. Is het een ziek spel, een weddenschap, of is hij gewoon blij dat er mensen zoals Gordon, of jij, zijn?

Gordon was niet het enige slachtoffer. In de expansion van het eerste deel van Half-Life speelde je Adrian Shepherd. Een soldaat die als taak had alles wat nog leefde uit te roeien. Als Adrian kom je regelmatig op plekken waar je met Gordon puzzelde en je ziet Gordon zelfs nog. Je voelt constant dat je hem op de hielen zit. Maar helaas voor Adrian wordt ook hij meegenomen door de G-man. Wat er met hem gebeurd(e) is niet bekend. Ik hoop dat hij nog een rol gaat spelen. De laatste expansie was Blue Shift. Daarin speelde je met bewaker Barney. Zijn verhaal was erg kort en slecht uitgewerkt. Toch speelt hij in Half-Life 2 een redelijke rol.

Concluderend kan ik dus bevestigen dat Half-Life een geweldige verhaallijn had Je wist enkel wat je moest weten en soms weleens te weinig. En dat trekt je mee in het verhaal, dat wekt gevoel op. En dat mist in Half-Life 2, maar daar kom ik op terug.

Nu
De G-man wekt je. Het is weer tijd voor actie. We zijn vijftien jaar verder en de Aarde is veroverd door de Combine. De Combine zijn een alien-ras, die na het teleport-incident nieuwsgierig raakte in de planeet Aarde. Ze hebben de Aarde snel overwonnen en hebben zowat de mensheid uitgeroeid. Blijkbaar worden we tot slaven gemaakt. De laatst levende stad is City 17. Daar begint je avontuur.
Je zit in een trein en kijkt om je heen. Net als in deel een ben je nieuwsgierig naar de omgeving en worden weer allerlei vragen opgeroepen. In de trein zitten twee mensen met een koffer. Hun gezicht ziet er geweldig uit, en als ze spreken kun je een klein beetje liplezen. Heel erg knap gedaan van Valve.
Ik stap uit en zie allerlei bange mensen. Ook lopen er bewakers rond waarvan niemand kan zeggen of ze nu mensen of aliens zijn. Ik zie een flesje liggen, pak het op en gooi het op het achterhoofd van een bewaker. Hij rent achter me aan en geeft me een paar flinke klappen. Eigen schuld, dikke bult.
De interactiviteit is echt geweldig. Je kunt bijna alles oppakken en gooien, duwen, noem maar op. Later met de gravity-gun is het nog meer lol.
Even verderop wordt ik doorgevoerd. Ik zie kamertjes en er gebeurd van alles daarbinnen. Helaas krijg ik niet veel te zien, of ik krijg alweer klappen en een boze guard achter me aan.
Tenslotte wordt ik in een kamer gedumpt en de bewaker doet zijn masker af. Barney! Hij werkt voor het Verzet die vechten tegen de Combine. Via een sluiproute kan ik ontsnappen en moet op zoek naar Dr.Eli, de negerwetenschapper uit Half-Life.

Zo gaat het hele spel een beetje. Zoek hem, zoek haar, ga daarheen. En dat, zonder dat er vragen worden beantwoordt. Allemaal leuk en aardig, maar ik voel me een vreemde in een hele vreemde wereld. In Half-Life was het nog "realistisch", met echte soldaten, bewakers, iedereen deed zijn werk en het zou zo Area 51 kunnen voorstellen. Maar ik denk dat Valve de plank compleet mis slaat door alleen maar meer vragen op te roepen. Sterker nog, ik denk dat ze het verhaal zelf nooit gesnapt hebben. Het voelt aan als de "zoveelste" shooter om maar doelloos rond te knallen.

Ondanks het gebrek aan sfeer en informatie ten opzichte van de verhaallijn, heeft Valve een level nog kunnen redden. Ravensholm. Een verlaten stad, volgepropt met zombies, headcraps en ander gespuis. En een gekke dominee die een aantal hele vette vallen heeft neergezet. Met een druk op de knop schiet een touw los en valt een auto op een berg zombies, mits goed getimed.
Terug naar het stadje. Het is er helemaal duister en donker. Straten en kamers zijn besmeerd met bloed, lijken en vuur. Een ding is duidelijk: hier moet je zo snel mogelijk weg. Omdat alles zo krap en knus is, ben je constant in angst. En wat waren die rare beesten die zaten te schreeuwen op de daken? Je komt er snel genoeg achter...


Baanbrekend
De Source-engine is echt een geweldig stukje programmeerwerk. Het systeem van zwaartekracht en interactiviteit zorgt ervoor dat je nieuwsgierigheid constant gebrand is om te klooien. Even die televisie door het raam gooien, of tegen het hoofd van de eigenaar. Natuurlijk is dat maar beperkt, daarom heeft Valve de gravity-gun ingevoerd. Als je deze krijgt heb je echt een leuk speeltje. Hiermee kun je kisten, balken, kachels, en meer oppakken en tegen je vijand aansmijten. En wanneer de vijand een kachel incasseert, bijvoorbeeld op een trap, is het een genot te zien hoe zijn lichaam reageert op de zwaartekracht. Deze engine moet meer gebruikt worden en ik verheug me nu al op de vele mods!

Ook baanbrekend is de lip-synchronisatie. Je kunt sommige woorden bijna liplezen. Als je later in het spel Alyx, de dochter van Dr.Eli ontmoet, valt je pas op hoe soepel ze praat en beweegt. Al loop je achter haar dan draait ze zich om in een vloeiende beweging om naar je te kijken als ze met je praat.

Tenslotte het water. Dat is toch wel zo mooi, ik vind het echt ongelovelijk. De hele wereld reflecteert in het water. Zie je een vuurtje, dan zie je dat ook in het water weerspiegelt worden. Hetzelfde geldt voor de ogen van mensen. Zo keek ik eens in Alyx haar ogen toen achter mij een grote brand woedde. Ik zag een roodachtige gloed in haar ogen, die verdween toen het vuur uit was.

Helaas zit er niet zoveel innovativiteit in de wapens. Je hebt tegen het einde van het spel dan ook niet veel wapens op zak. Dat is jammer, ik vond het prachtig om in het eerste deel wapens te vinden die nog "getest" moesten worden. Wat mij betreft hadden ze er dus best een handvol meer wapens kunnen toevoegen, vooral omdat sommige wapens nog gekopieerd zijn van het eerste deel ook. Het geluid van de wapens is wel oke. Ik vond vooral de muziek tof, om sommige plaatsen gaf dat toch een speciale sfeer.

Ergernissen
Half-Life 2 is natuurlijk lang niet perfect. Ik heb dan ook nog een paar op- en aanmerkingen over elementen in het spel die ik tot dusverre nog niet gelezen heb.
Ik vond het opvallend dat veel levels zoveel lijken op het eerste deel van Half-Life. Ik bedoel, mijnschacht, roosters, forten van soldaten die je moet overwinnen, het is allemaal een 'been there, done that' gevoel. Had Valve niet even origineler kunnen zijn en wat nieuws kunnen verzinnen?
De gunships van de Combine zijn ook irritant. Je haalt ze neer met een bazooka, waarmee je de afschoten raket zelf bestuurd. Maar omdat je op dat moment stil staat (je kunt ook bewegen, is niet aan te raden), ben je kwetsbaar en wordt je flink geraakt.

De levels waarin je met een motorbootje en een buggy moest rijden, vond ik ook werkelijk niks aan. Met de boot was het enkel objecten ontwijken met als eindbaas een helikopter. Dat ontwijken is heel even leuk, en wordt afgewisseld met dammen openzetten waar weer vijanden verborgen zitten. Maar het duurt te lang en het wordt eentonig.
En dan komt de buggy die hetzelfde profiel qua levelbouw heeft. Een afgesloten weg moet je openzetten door de soldaten te doden en de schakelaar om te halen. Hey, had ik dit net ook al niet gedaan? Zucht. Zonde.

Er zit ook geen multiplayer bij. Heel vreemd, aangezien je alleen al met die gravity-gun geweldige dingen had kunnen doen. Of qua leveldesign: de
mogelijkheden zijn niet langer beperkt. Met de Source engine kun je heel originele maps maken.

Dan nog iets over de extra's bij het spel. Ik heb het gewoon in de winkel gehaald en krijg CS:Source er gratis bij. Allemaal leuk en aardig, tot
ik op Steam zag dat ik dus de zogenaamde Bronze Pack heb. Dat houdt in dat ik geen recht heb op de remake van Half-Life, die de mensen die de
Gold of Silver pack kopen wel hebben. Waarom Valve? Ik heb Half-Life tweemaal gekocht, zodat mijn broer en ik tegelijkertijd online konden spelen.
Ik heb Opposing Force, ik heb Blue Shift. Waarom heb ik geen recht op die remake? Naaiers zijn het.

Conclusie
En dan de conclusie. Want, beste lezers, je hebt kunnen lezen dat ik nogal een brede mening heb over dit spel. Ik vind het spel heel sterk qua
effecten, muziek en graphics. Helaas zijn dat niet de punten waarvoor ik warm loop voor een spel. De zwakke punten, namelijk het verhaal, de sfeer,
de slechte leveldesign en het gedoe rond drie verschillende versies van Half-Life 2 draaien het toch de nek om. Nee Gabe, een negen heb je zeker niet
verdient. Het maakt een hoop goed dat Half-Life populair is onder de modders, en twee van mijn favoriete spelen, Day of Defeat en Counter-Strike speelbaar (zullen) zijn op de Source Engine. Daarmee wordt de toekomst van Half-Life 2 gered, maar wordt het spel zelf weinig meer waard.