Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over briljant leven en sterven.

In de Verenigde Staten stelde ene dominee Franklin Graham voor om belasting te heffen op gewelddadige media. Deze geïnde belastingen zouden gebruikt moeten worden om slachtoffers van geweld te helpen. Op zich een nobel idee en deze beste man zal dit zeker goed bedoelen. Persoonlijk vind ik dit echter altijd een gedachtegang, die voorbijgaat aan het werkelijke probleem.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over die grote, boze wereld.

Er zijn vele redenen om een liefdesliedje te zingen. Vele redenen om een liefdesliedje te schrijven. Er zijn veel omstandigheden waaronder liefdesliedjes worden geschreven. En ook weer net zo veel gevolgen als liefdesliedjes worden gezongen voor de in het lied bedoelde dame. Je zou dan onderhand verwachten dat een of andere afstuderende psycholoog, dan wel musicoloog hier een proefschrift aan zou besteden. Ik bedoel maar: als ik het recept had, componeerde, speelde en zong ik ze bij bosjes mijn bed in!

Er zijn geen gradaties in ellende. Maar ook niet in vrijheid. Je bent vrij om te zeggen wat je wilt of je bent het niet. Als het enkel nog gaat om feestjes met een sausje vrijheid, lullen we dadelijk alleen nog over de beperking van de vrijheid om tegen een muur te pissen.

“Iedere keer dat u een Dj boekt, in plaats van een live-artiest of band, sterft een puppy van een klein meisje.”

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de kunst van het motiveren.

Vorige week schreef ik al over de risico's van 'naming and shaming' op internet. Het nadeel van het schrijven van zo'n column is dat je vervolgens steeds meer voorbeelden tegen gaat komen. Het is als met het kopen van die unieke, roze Fiat Panda. Als je hem eenmaal hebt, ga je ze constant op de snelweg tegenkomen.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over neuken met anderen.

Op internet ben ik zo vindbaar en herkenbaar als de tering. Googel mijn voor- en achternaam en je vindt onderhand mijn complete carrière, mijn schrijfsels, mijn muziek, en alle overige onzin die ik inmiddels het net op heb geknald. Inclusief foto's, familiebanden en nog een hele reeks oudere en nieuwere mailadressen en telefoonnummers. En tja ... waarom zou ik dat ook willen veranderen? Ik kan het de wereld toch niet aandoen het contact met mij te onthouden?

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over kunst en emotie.

Nederland heeft in het jaar 2000 prostitutie gelegaliseerd. De motivatie: als je het legaliseert, heb je meer controle en kun je uitbuiting beter bestrijden. Een nobel streven, maar totaal mislukt. Toch wekken de nieuwste suggesties om het weer te verbieden enorme weerstand op. Ik vind het dan toch wel vreemd dat  de weegschaal van weerzin blijkbaar niet doorslaat naar mannen die een vrouw betalen voor seks.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over dildo's en de ING.

Ik ben om! Thako aan de Twitter! Tegen beter weten in of gewoon omdat het kan? Dat moet de toekomst nog uitwijzen. Na drie dagen heb ik nog niemand beledigd, geen bevolkingsgroepen geschoffeerd en het is me gelukt om géén foto's van mijn genitaliën te openbaren. Voorlopig niets aan het handje dus.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over Pasen en rechtspraak.

“En? Hoe gaat het met de liefde?” Echt zo'n vraag waar iedere vrijgezel met de regelmaat van de klok mee wordt geconfronteerd. Maar meteen ook zo'n vraag waar je nooit een bevredigend antwoord op kunt geven. Ik bedoel: wanneer gaat het goed of juist fout met de liefde? Welk antwoord doet de vraagsteller volkomen bevredigd het gesprek verlaten? En waarom zijn het toch altijd vooral steeds vraagstelSTERS, die de vraag stellen?

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de logica van oorlog.

Ik zie mezelf graag als iemand die zelden in vooroordelen denkt. Dat is natuurlijk meteen al een vooroordeel over mezelf, want daarmee ontzeg ik mezelf menselijke trekjes. Maar ik betrapte mezelf er bij het bekijken van een reclame dus toch op dat ik een stevig vooroordeel bleek te hebben over: Marokkaanse vrouwen!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over ontspoorde gezinnen.

Het blijven onderwerpen voor stevig debat. Obesitas. Roken. Overmatig alcoholgebruik. Er is geen enkel argument aan te voeren om deze zaken aan te moedigen, maar iedere poging om ze terug te dringen, gaat toch weer gepaard met heel wat bezwaren. Meestal niet de meest briljante argumenten.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over het verschil tussen jankerds en werkers.

Sommige zaken moet je negeren. Ik lees zelden of nooit berichten over de belevenissen over onze Bekende Nederlanders. Ik hoef niet te weten wie het met wie doet en welke blonde doos nu weer een cupmaat groter op haar borstkas heeft laten plakken. Ik erger me mateloos aan dit soort onzin, dus lees ik het niet. Helaas kun je niet alles uit de weg gaan.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over tienermeisjes.

Als columnist heb ik er werkelijk een PESTHEKEL aan om op mijn mening terug te komen. Met hand en tand zal ik mijn meningen in discussies verdedigen. Op z'n best wil ik een ander nog 'een beetje gelijk geven', maar in dat gelijk geven prop ik er dan toch nog snel een 'maar' tussen. En toch gaat het vandaag gebeuren: Thako stelt zijn mening bij!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de grootste oplichter van Amsterdam.

Een beetje tegenslag is nooit verkeerd voor een land. Een oorlog is dan wat rigoureus. Met wie kunnen we nog een oorlogje beginnen? Terroristen? Zelfs die antieke F16's hebben een paar honderd fanatiekelingen zo uitgerookt. Gewoon die verrekte dijken een keertje doorsteken? Ook een lastige. Zelfs bij springvloed krijgen ze in Rotterdam amper natte voeten! Maar hé! Misschien kan het ook een stukje minder heftig en gaan we daarna toch nog een gezellige tijd tegemoet!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over zelfmoordkinderen.

Uitspraken hebben lang niet altijd eeuwigheidswaarde. Het is zelfs niet altijd even slim om een gevatte uitspraak maar te blijven quoten. Enerzijds ruk je hem al snel uit zijn verband, maar je staat ook snel voor lul als je hem zelf niet hebt verzonnen en zelf niets anders kunt bedenken.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over fatsoenlijk bankieren.

Het is één van die typische, steeds weer terugkerende thema's: de vrijheid van meningsuiting. Voor een columnist natuurlijk een zeer belangrijk thema, maar zelfs in mijn ogen rijzen wel eens vragen bij de invulling die hier vaak aan wordt gegeven. Het lijkt haast een contradictie, maar soms wil ik in al mijn vrijheid van mijn meningsuiting keihard van de daken schreeuwen dat sommigen ook best hun kop mogen houden!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over blindheid voor zielige mensen.

In het Dagblad Trouw stond afgelopen vrijdag een opvallend artikel. 'Ouders van nu willen geen gehoorzaam kind'. Het komt erop neer dat Nederland schrééuwt om strengere opvoeding, maar niet voor het eigen kind. Het meest ironische was dat ik op het artikel stuitte, toen ik zocht naar artikelen over 'de acht van Eindhoven'. Dit artikel stond letterlijk een halve scroll onder een artikel over die psychopaatjes!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over grenzen voor een kind.

Nuanceren wordt vaak als zwakte omschreven. Als het ontkennen van zaken, omdat men bang is er actie op te ondernemen. Op zich begrijp ik die gedachtegang ook wel. Alleen is het ontkennen van problemen geen echte nuancering, maar bagatellisering. En ik noem het dan meteen weer bagatelliserend om nuance te negeren en als zwak weg te zetten.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de weg naar de directie van een ROC.

De kinderopvang is maar een relatief klein deel van de door het huidige kabinet geïnitieerde bezuinigingen. Voorlopig staat er nog altijd een enorm bedrag aan bezuinigingen open. De besparing van € 16 miljard van het kabinet-Rutte-Asscher komt bovenop de eerdere maatregelen van € 18 miljard en € 12,4 miljard. In totaal gaat het dus om een pakket van zo’n € 46 miljard tot in 2017. Is er nog wel iemand die dit bedrag kan bevatten?

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over luie secreten in de media.

Per 1 januari is een stevige bezuiniging in de kinderopvangtoeslag doorgevoerd. Mensen met een gezamenlijk inkomen van € 118.189 en hoger ontvangen vanaf 2013 geen kinderopvangtoeslag meer en er komt voor iedereen een verlaging van de toeslag voor het eerste kind. Voer voor discussie! En dan ben ik graag de eerste om het vuurtje onder zo'n discussie nog even op te stoken.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over doodstraffen en doodschoppen

Ik ben niet zo van de 'speciale dagen'. De feestdagen. Kerst. Pasen. Oudejaarsdag. Het is zelfs al even geleden dat ik 9/11 nog vierde! Ik vier ze niet en eigenlijk heb ik eerder last van anderen die dat wel doen. Wat mij betreft zijn het best wel welkome vrije dagen, die vervolgens weer worden verkloot door al dat gedoe eromheen.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over kleine negertjes.

Dit is een makkie! Een column over de kersttoespraak van de koningin. Even zeiken op dat zoetsappige geneuzel en dan weer over tot de orde van de dag, zijnde mezelf volvreten bij mijn zus en zwager.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de BOB

In Nederland kan niets gebeuren, zonder dat een heel leger aan experts en aan de wal staande schippers er geweldige verklaringen voor gaan verzinnen. Als iets goed gaat, had het volgens deze criticasters beter gekund. Als het fout gaat, geven ze een inkijkje in alle valse motivaties van de lui die steken hebben laten vallen.

Doorgaans gaat men dan voorbij aan het feit dat mensen foutjes maken.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over George Clooney

We hebben het nogal eens over de voor- en nadelen van internet. Het triviale, het vluchtige of juist het extreme. De uitwassen die de sociale media met zich meebrengen. De domheid tegenover de veelheid aan oneindige informatie. Leuke zaken om het over te hebben en op zich zijn deze discussies ook prima middelen om te leren omgaan met het internet.
Tot je bij misschien wel de meest bizarre vorm aankomt: de complottheoriewebsites!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over kutkinderen en de KNVB.

Zomaar een artikel in het Brabants Dagblad van afgelopen vrijdag. Normaal wordt er nog wel gereageerd op plaatselijk nieuws. Deze keer niet. Heel vreemd. Het bericht ging over het besluit van de Bossche woningcorporatie Zayaz om zeven woningbouwprojecten stil te leggen. In totaal 356 woningen. Onder de projecten ook één van de twee hostels voor verslaafde daklozen en het maatschappelijk hotel 'De Soete Moeder', waar kansarme jongeren een vak konden leren.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over hebzucht.

In deze Armoedeweek wordt extra aandacht besteed aan armoede in de breedste zin van het woord. Hierbij komen natuurlijk de meest schrijnende gevallen in beeld. Als je in één week de focus op zo'n belangrijk onderwerp wilt leggen, moet je ook breed uitpakken en breng je, of Nederlandse zwervers, of Afrikaanse kindertjes in beeld. Toch vraag ik me af of er niet iets heel erg misgaat, als we de minder opvallende armoe doodzwijgen. En dan doel ik met name op de afkalvende hulpverlening.

Vandaag een open brief aan de heer Wim Dankbaar. Wim is de zelfbenoemde expert rond het dossier Marianne Vaatstra en is volledig overtuigd van de onschuld van Jasper S.. Zijn overtuigingen en theorieën zijn uitgebreid te lezen op de site Recht Is Krom.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over naïeve sukkels.

De feiten zijn simpel. Ik ben 45+ en werkloos. Voorlopig wordt mijn kans op werk alleen maar kleiner. En Danny Roodbol is als eigenaar van FOK! een dusdanig zuinige eikel dat hij mij voorlopig ook geen salaris gaat betalen voor mijn schrijfsels hier. Maar qua bezuinigen lijkt zich weer wel een enorme markt te openen.
Mijn beroepskeuze is gemaakt: ik word 'bezuiniger'

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over André Hazes.

Nee. Ik ben niet op zoek naar medelijden. Fout is fout en dat moet consequenties hebben. Het is vreselijk als kinderen worden gepest en het is meer dan dramatisch als dit in een moord resulteert.

Ik vrees alleen dat er weinig verandert als je het nooit over de daders hebt.

Of het nodig is om wéér een column over The Voice Of Holland te schrijven? Moet er wéér iemand betweterig gaan lopen zeiken over een programma dat door zo velen zo enorm hoog wordt gewaardeerd? Nou, ik dacht dat alles al was gezegd, maar afgelopen vrijdag zakte mijn broek dusdanig strak om mijn enkels, dat ik me het hele godverse weekend springend door mijn huis moest verplaatsen!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag winnaars versus de middelmaat

National Geographic. Discovery Channel. Je kunt deze zenders toch minimaal als semiwetenschappelijk typeren. Dat doen ze meestal nog verrekte leuk hoor. Soms worden de simpelste beroepen wel wat te veel opgeleukt tot wereldbaan, maar ondertussen biedt het je toch een leuke inkijk in andere culturen en zie je vaak hele leuke technieken.

Hoe anders bij “Chasing Bigfoot” en “Chasing UFO's”!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over betuttteling.

Het is een simpel rekensommetje. Met 16 miljoen burgers 16 miljard euro bezuinigen betekent dat het letterlijk iedere Nederlander duizend euro per jaar kost. Iedere werkende. Iedere bejaarde. Iedere werkloze. Iedere middenstander. Iedere student. Maar ook ieder kind. Dit is een beetje zwart-wit gesteld, maar daar heb ik in ieder geval geen Rekenkamer voor nodig. Sterker nog: dat kan ik zonder rekenmachientje wel af.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de vraag wie er naar de hel mag lopen.

Soms denk ik dat het Ministerie van Onderwijs mij niet nog bozer kan krijgen. Dat die ene laatste maatregel toch wel een dusdanig dieptepunt was, dat het nu alleen maar beter kan worden. Of even slecht zal blijven.

Maar nee hoor! Ik heb weer eens ouderwets zitten vloeken en tieren achter mijn laptop!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag opnieuw over kinderen, maar ook een beetje over onszelf.

Je kunt met twee totaal verschillende dames mailen, waarbij je in de ene een ongelooflijk lekker wijf vermoedt en in de ander een leuk maatje om mee te mailen. Een derde getrouwde vrouw is een “veilig” contact omdat je daar geen verwachtingen bij hebt. En dan is er nog een kerel die belangstelling heeft voor je hobby's of gewoon een trouw lezer van je columns is. Hartstikke gezellig allemaal. Maar met dezelfde moeite is dit één en dezelfde persoon!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over het verkloten van kinderen.

Van de andere kant kan ik toch ook eens de poging wagen om met schrijven of muziek maken een compleet andere richting in te gaan. Ik zou het gewoon eens compleet op mijn creatieve kant kunnen gooien. Na ruim dertig jaar bedrijfsleven, stress, carrière maken en achter de centen aan jagen, zou het eigenlijk best wel geinig zijn om nog een kleine twintig jaar echt alleen nog maar leuke dingen te doen.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over Fredje Teeven.

Moet dat nu weer? Weer een columnist die over meningsuiting moet zeiken? Weer een column over de grenzen hiervan?

Ik weet het. Het is nogal dubbel als columnisten hierover beginnen. Het is niet mijn eerste levensdoel, maar als ik de gelegenheid krijg om met columns een leuke boterham te verdienen, doe ik het meteen. Is het veilig stellen van het uiten van mijn mening dan toch een beetje preken voor eigen parochie?

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over Willem en Project X

In de Verenigde Staten van Amerika is het al heel lang een gangbare mentaliteit. De theorie dat iedereen een winnaar kan zijn. De krantenjongen die krantenmagnaat kan worden. De stratenmaker die president kan worden. Alles is mogelijk als je er maar hard genoeg voor werkt. Alleen nummer één telt.

Op zich een productieve mentaliteit die altijd het grootste nastreeft en het nog kan bereiken ook. Het nadeel is alleen wel het enorme aantal verliezers.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over moslims en Burendag.

De eeuwige vraag waar de halve wereldbevolking zich al sinds het begin der tijden mee bezighoudt. En dan bedoel ik ook letterlijk de halve wereldbevolking. Het mannelijk deel welteverstaan. Een vraag die in principe ook zelden sluitend wordt beantwoord. De vraag der vragen. Het dilemma der dilemma's.

Wie is nu eigenlijk echt die mooiste vrouw?

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over luie studenten die luie werkers worden.

Op het moment van deze publicatie heb ik waarschijnlijk al gestemd. Mijn bijdrage aan onze democratie heb ik dan al geleverd. Niemand kan me die stem afpakken. Er zijn alleen nog zo verdomde veel andere stemmers die mijn keuze dwars kunnen zitten. Kloothommels die het niet eens zijn met mijn inmiddels bewezen en grenzeloze wijsheid.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de theorie achter modern martelen.

Honderd- en dertig kilometer per uur over des heren wegen denderen. Wat heb ik dáár op zitten wachten! Geen honderd of honderd- en twintig kilometer per uur over de snelweg kruipen. Nee! Met honderd- en dertig kilometer per uur kan ik het Nederlandse asfalt folteren met mijn glimmende Polo BlueMotion! Speciaal voor dit heuglijke feit ben ik vrijdag nog eens extra door de wasstraat gereden!

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag de vraag of Kees aan het kruis moet.

Letterlijk iedere politieke partij moet stevige maatregelen doorvoeren en vrijwel iedereen gaat die maatregelen voelen. Maar iedere politicus en politica van iedere willekeurige partij vertelt het alsof dit bij hen wel mee gaat vallen. Dat met hun maatregelen de toekomst beter is gegarandeerd. En dat de boel pas echt naar de tering gaat als die andere partij het Torentje ver- of heroverd.

Iedere zondagmorgen deel ik als Het Zondags Orakel mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over leven en dood.

Nuancering begint uit de mode te raken. Eigenlijk ben je pas echt een ‘loser’ als je niet meteen zegt waar het op staat!

Ik kan best een stukje meegaan in deze trend. Ongenuanceerde meningen zijn namelijk een stuk duidelijker. Tót de nuance er zo ver uit wordt gezogen dat de waarheid voor het gemak wordt vergeten.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag bespreek ik één column over eenzaamheid.

Echt? Is dát het probleem? Dat er soms één zo'n klote filmpje verdwijnt? Terwijl er alweer tachtig andere filmpjes online staan? Geef mij zo’n lange lat op mijn bureau en laat één van die randdebielen mij eens filmen als ik gewoon mijn werk doe! Ik sloop het filmpje. Ik sloop de smartphone. En ik sloop een neusbeentje!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag columns over angsten.

Normaal doen. Een veel gebruikte term. We handelen graag vanuit een norm. Doe maar normaal, dan doe je gek genoeg. Men legt een gemiddeld gedrag vast, waar de rest aan moet voldoen.

Maar wát is normaal?

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over porno en video’s op je telefoon.

Alles moet anders! Revolutie! Op de barricaden! Weg met de Haagse elite! Nieuwe politiek!

Maar is het wel zo verstandig om een concept dat doorgaans prima functioneert zomaar overboord te gooien?

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de werkloze jagers en hun mening over een lelijke vagina.

Een mening hebben. Een mening uitdragen. Een mening verdedigen. Een mening bestrijden.
Het zijn dunne lijntjes die deze zaken scheiden en verbinden.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week. Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over de cijfers rond domme negers en Bulgaarse verkrachters.

Als je podium online staat, maar je nog steeds veilig achter je laptoppie kunt blijven zitten, is de verleiding best wel groot om jezelf helemaal geweldig te vinden. Voor je het weet waan je jezelf fucking Theo van Gogh en wacht je op het moment dat heel Nederland snapt dat jij het ultieme gelijk vertegenwoordigt!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over oplichterij en volksverlakkerij

Shit! Ik schrijf voor FOK! al twee columns per week! En nu moet ik er vóór zaterdagavond nog eentje extra uitpersen! Waarom zeg ik verdomme nooit eens “nee”? En waarom moet ik weer zo nodig helemaal in Amsterdam met mijn rotkop op dat verrekte podium gaan staan?

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde: ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag over plagiaat en crematies zonder covers

Zomaar een berichtje in de krant. Afgelopen weekend. Een vader wil zijn kind in de fietsstoel zetten. De fiets valt om. De kleine valt op straat en wordt aangereden door een auto. Het kind overlijdt ter plaatse.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag van de loterij die verkiezingen heet naar een stukkie muziek

Wat bezielde me in vredesnaam! Bijna 47 en dan nog even voor drie dagen een ukulelefestival bezoeken en in een klote tentje slapen! Ik ben verdomme geen achttien meer!

Neen, ik ben een dikke veertiger en het festival heeft me binnen drie dagen gesloopt.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag de overeenkomsten tussen oranje rotzooi en Amsterdam

Help! Gouden tips graag! Ik ben mijn stem kwijt. Ik ben zo hees als een stokoude Amsterdamse temeier die al drieënvijftig jaar haar stem heeft verrookt. Je zou mijn stem inmiddels sexy kunnen noemen. Dames die mij nu aan de telefoon krijgen, soppen binnen tien tellen van hun stoel!

Oké. Over dat laatste. Elk nadeel heeft dus nog steeds zijn voordeel. De ellende is alleen dat ik zaterdag alweer voor de plaatselijke radio moet zingen en over anderhalve week met mijn ukulele duo op een internationaal festival in Noord Frankrijk moet spelen!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag paniek op internet versus paniek in de Tweede Kamer

Een wedstrijdje fierljeppen. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Je neemt een stevige aanloop. Je springt in een stok. Je klimt als een dolle naar boven. En uiteindelijk hoop je zo ver mogelijk aan de andere kant van een sloot terecht te komen. Wie het verst komt, wint. Al breek je alle botten in je lijf. Als jouw gebroken nek op de grootste afstand ligt, ben jij de beste.

Maar hoe word je eigenlijk de beste kok? Als ik je coquilles meteen uitspuug kun je wel De Beste Kok van Nederland zijn, maar ik vind je dan nog steeds een loser.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag de wereld van het lastige geld.

De VVD wil snelwegen aanleggen om werklozen te helpen. Op banenplannen zitten de werklozen namelijk niet te wachten volgens Stef Blok. Daarnaast gaat de VVD voor meer geld naar het onderwijs en een niet te hoge rente, om werklozen te ondersteunen.

Tadaaaaa: het beleid van de VVD. Alle problemen weer opgelost!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag wil ik wijzen op de leugen achter zowel nuance als achter rechtlijnigheid.

Als je problemen te groot laat worden, neem je per definitie de verkeerde beslissingen. Meestal vanuit paniek. Afstand nemen is dan de beste remedie. Maar dat blijft lastig als de ellende je naar de keel grijpt en het lijkt alsof je constant die ene stap te laat zet.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag zou ik graag een paar luie studenten aan het werk willen schoppen.

Nou. Wie zullen we vandaag eens omleggen? Wie krijgt er vandaag een kogel door de knieschijf? Een nekschot misschien? Of kiezen we deze keer voor de dumdumkogel in het hoofd? De aanblik van een exploderend hoofd blijft tenslotte een geweldige ervaring. Vraag maar aan Anders Breivik.

O ja! Breivik moet vandaag in ieder geval ook nog dood!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag laat ik de dames aan het woord.

Joost Eerdmans. Ooit een paar jaar ambtenaar bij justitie. Mislukt parttime landelijk politicus, maar inmiddels fulltime staatsmongool. Deze fulltime baan weet hij moeiteloos te combineren met parttime radiootje spelen bij WNL en parttime wethoudertje spelen in Capelle aan den IJssel. En er zijn nog mensen die daadwerkelijk betalen voor een peptalk van Joost, als zelfbenoemde parttime motivational speaker.

Het grootste talent van Joost Eerdmans is toch wel dat hij parttime mijn tenen gevaarlijk krom weet te krijgen.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag daag ik de lezer uit om af en toe een vraag te stellen.

Resultaten uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst. DSB-klantjes zullen dit graag bevestigen. Vijftigers die jonge meisjes proberen te versieren zullen beamen dat trucjes van twintig jaar terug niet meer even succesvol zijn. Zelfs Robert Mikelson zal inmiddels begrijpen dat van je hobby je werk maken, slechts één keer lukt.

Zo niet Geert Wilders. Die begint na een politieke mislukking gewoon weer opnieuw met de welbekende strategie naar zijn persoonlijke orgasme.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Vandaag mag ik helemaal los gaan op de columns over de val van het kabinet!

Ik had graag zaterdag een column willen publiceren. Ik weet zeker dat ik de meest originele beeldspraken en karikaturen had gebruikt. Zowel Markje, Geertje als Maximmeke zouden de nodige tweets aan die ene kutcolumnist van FOK! hebben gespendeerd! Iedere andere columnist had mij gehaat!

Het mocht niet zo zijn. Alles is alweer gezegd. Mijn landelijke bekendheid laat nog even op zich wachten. Tijd voor inhoudelijk, politiek debat. Zoals het hoort!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Deze week wil ik graag het streven naar het perfecte leven ter discussie stellen.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Deze week leg ik het medelijden en medeleven van een columnist, naast dat van een ambtenaar.

Deze week wil ik waarschuwen voor een nieuwe en zeer gevaarlijke bedreiging voor ons land. Slinkse heren die alle normen en waarden opofferen, enkel en alleen voor hun eigen gewin en bevrediging. Nee, ik heb het niet over terroristen, verkrachters, moordenaars of kindermisbruikers. Ik heb het over levensgevaarlijke …

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Deze week de vraag of we ons wel over de juiste gevaren voor onze samenleving druk maken.

Marja van Bijsterveldt wil een aantal kansloze studies in het mbo gaan inperken. Laat ik het nu toch een keer eens zijn met Van Bijsterveldt! Nou ja. Deels dan. Op het moment dat iemand mij betrapt op volledige sympathie voor dat onmens, heb ik bij dezen toestemming gegeven om mij een kogel door de kop te jagen.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Henk Kamp. Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Qua werkgelegenheid heeft hij nog geen deuk in een pakje boter weten te slaan en “sociaal” lijkt inmiddels een vies woord te zijn geworden voor die droplul. Of zou het dat altijd al zijn geweest? Je zou haast denken dat Henkie liever een linkse rakker op die post had gezien, om die vervolgens aan één stuk door af te kunnen zeiken!
“Laat die rolstoeler zijn eigen reet maar afvegen! Werken met z'n lamme reet!”

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Een aantal onderwerpen zijn altijd goed voor controversiële meningen en uitspraken. Pedofilie. Openbaar vervoer. Bezuinigingen op de zorg. De contradictie tussen de meningen is dan zo extreem dat het er in de debatten nogal stevig aan toe gaat. Toch spannen discussies over maximumsnelheden wel de kroon qua lompheid.
Afgelopen weekend verscheen er een bericht op FOK!-nieuws. Een 25-jarige jongeman werd opgepakt omdat hij op zaterdagavond 222 kilometer per uur over de A2 reed en rechts inhaalde. Je zou denken dat je dan enkel verwijtende reacties leest. Nee dus. De helft begon zowaar plaatsvervangende excuses te bedenken voor die gek!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Nederland is in een diepe crisis beland. Niet qua financiën. Erger! Taalachterstand! Onze peuters kunnen niet meer fatsoenlijk praten! Ze stromen de basisscholen in als een stel neanderthalers en brullen elkaar en de juf nog enkel oerkreten toe in de hoop dat iemand begrijpt dat ze moeten pissen. En die arme leerkrachten moeten dat zooitje ongeregeld dan maar richting “aap, noot, Mies” zien te lullen.
Logisch toch? Dat daar tientallen miljoenen euro’s voor vrij worden gemaakt?

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Mijn twee zoons van twintig en tweeëntwintig lezen mijn columns ook. Deze week gaan ze waarschijnlijk niet meteen blij zijn met wat ik schrijf. Ik wil namelijk eerste duidelijk maken dat je niet altijd even blij bent met je kinderen.

Maar hé. Aan het eind van de column maak ik het wel weer goed met die twee hoor!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening

Een religie die het levensverhaal van zijn stichter samenvat zoals Noord-Korea de bovenmenselijke prestaties van Kim Jong-il lichtelijk overdrijft. Dat is Scientologie over L. Ron Hubbard. Briljant padvinder. Een veelvuldig onderscheiden marineman. Oorlogsheld. Sciencefictionschrijver en psycholoog. Ontdekkingsreiziger. Hoogbegaafd. Iemand die zogenaamd wetenschappelijk psychologisch onderzoek naar een theorie over buitenaardse wezens weet te lullen?

Het lijkt goddelijk. Het is waanzin. Het is Scientologie.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Deze column gaat u geld kosten! Als u tenminste verder leest dan deze eerste paragraaf. Dit is maar het lokkertje.
De rest is keihard werk. Of dacht u dat dit vanzelf op internet terechtkomt? Neen! Het volgende stuk proza is het resultaat van bloed, zweet en tranen. En daar mag voor worden betaald!

Voor de duidelijkheid: dit was dus gratis. De rest kost geld!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Ik vind dat ik de laatste weken alweer voldoende in de actualiteit ben gedoken met mijn columns. Tijd voor een ouderwetse column over mijn favoriete onderwerp: ik!
Dat wil zeggen: ik en mijn ukulele.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

“Graag wil ik u als ouder vragen om niet te zwaar om te gaan met het maken van de Cito-toets.” De oproep van Petra Hamel op het digitale prikbord van de Maria ter Heideschool in Mariaheide is dringend van toon.

Dit is een dringende oproep van een docente van groep 8 van een basisschool. Is deze lerares nu helemaal gestoord geworden of is dit een terechte oproep aan gestoorde ouders?

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Misdaad loont. Tenminste: dat wordt nogal eens gezegd.
“Van hard werken is nog nooit niemand rijk geworden!”
Maar is dat wel zo? Zijn onze misdadige vrienden wel zo slim? Komen ze echt overal mee weg? Is de beroepskeuze dealer, autodief of tasjesrover een verstandiger zet dan je VMBO afmaken?

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Soms gaan veranderingen zo geleidelijk, dat je het niet meteen in de gaten hebt. Ooit kon ik de dag zeer plezierig starten met het ochtendaanbod op de Nederlandse publieke omroep. Een programma als Goedemorgen Nederland en een aantal uitstekende voorgangers voorzagen mij iedere ochtend van een goed en gedegen actualiteitenprogramma in combinatie met een NOS Journaal, waarna ik me – geheel op de hoogte van de actualiteiten – weer naar mijn werk kon begeven. Inmiddels is dit echter alweer even vervangen door omroep WNL. Met het armetierige “Vandaag De Dag”. Bagger!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Ik heb werkelijk geen flikker te doen. Ik hoef ook echt bijna geen reet uit te voeren. Van 2 tot 16 januari heb ik mijn laatste snipperdagen opgemaakt en vanaf gisteren tot en met 31 januari mag ik twee weken lang van de staatsruif vreten. Daarna weer hard aan de noeste arbeid bij mijn nieuwe werkgever.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening.

Volgens sommigen ligt de verantwoordelijkheid voor problemen binnen bepaalde etnische groepen altijd binnen het geheel van die etnische groepen. Men erkent dan nog wel dat de grootste problemen vooral door de rotte appels worden veroorzaakt, maar in feite krijgt de rest weer de schuld van het feit dat zij er niets aan doen. Omdat zij hun vaders, broers, neven, vrienden, kennissen of buurtgenoten niet aanspreken op hun daden. Ik vind dat heel gek.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

In zo'n eerste week van het jaar zou ik hier een typische nieuwjaarscolumn van kunnen maken. U weet wel. Gezeik over een nieuwe start en goede voornemens. Hoe je ieder jaar nieuwe keuzes kunt maken en zelf bepaalt of het een succesvol jaar gaat worden. Gezever waar u niet op zit te wachten en waar ik een beetje moe van word. Het leek me daarom veel interessanter om eens te bedenken hoe ik er dit jaar eens echt een puinbak van kan maken. Daar ben ik historisch gezien namelijk best goed in.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!
O ja. voor deze nieuwjaarsdag een keer iets anders.

Wat is er eigenlijk mis met de middelmaat? Of ietsjes daaronder? Er is niets mis met streven naar hogere doelen, maar daarmee hoef je toch niet meteen alles wat daaronder zit af te schieten? Je ziet het al bij die talentenshows. Nummer één is goed genoeg. De rest is verliezer. De winnaar van X-Factor is zeker een jaar wereldberoemd in heel Nederland. De rest is morgen weer vergeten. We zijn alleen voor de underdog, als die underdog uiteindelijk wél die show wint.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Een blijde boodschap. Alleen de term doet je al een beetje glimlachen. Het kan haast geen slecht nieuws zijn! Toch kun je het ook wel een beetje relativeren door te stellen dat een keer goed poepen na een week constipatie ook een verdomd blijde boodschap is.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Sommige zaken zijn absoluut en ontegenzeggelijk de waarheid. De meeste wiskundige stellingen zullen nooit of te nimmer worden weerlegd. Natuurkundige wetten zijn onveranderlijk tot het tegendeel overtuigend is bewezen. Chloor drinken is niet goed voor de stoelgang. Je wordt geboren en je gaat weer dood. Van masturberen word je doof.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Nederland lijkt de moord te stikken van de economische experts. In de vaderlandse bouwketen worden plannen gesmeed voor de redding van onze samenleving. In voetbalkantines wordt de basis gelegd voor het eerherstel van onze ooit zo glorieuze gulden. In de kleedkamers van korfbalverenigingen wordt niet meer gestreefd naar een gemeenschappelijke doucheruimte – ik weet trouwens niet zeker of dat niet allang een feit is – maar wordt wel de definitieve val van Zuid Europa beraamd.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat overigens geen waardeoordeel. Een goede column is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Afgelopen week was een regelrechte ramp. Het kan dan wel redelijk goed gaan met mijzelf maar ik had al best wel het een en ander verkloot. Dat haalt je regelmatig in. Nu vrij hard dus. En dan is het vrij lastig om je nieuw ontdekte talenten en handicaps te onderscheiden van gekloot uit het verleden.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over een column of columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat overigens geen waardeoordeel. Een goede column is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Het is tamelijk ambitieus om na enkele maanden van vermoedens van ADD, enkele weken van zekerheid over ADD en vier weken medicatie voor ADD, een wetenschappelijk onderbouwd verhaal over ADD te schrijven. Zo ambitieus ben ik niet, dus dat pretendeer ik dan ook maar niet. Ik schrijf gewoon mijn eigen verhaal en dan ook alleen maar mijn zeer persoonlijke ervaringen. Over een jaar kan ik er goed een compleet andere kijk op hebben.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat overigens geen waardeoordeel. Een goede column is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

De werking van Ritalin duurt vier uur. Met daarin een piek na anderhalf uur. Voor een werkdag start ik daarom om 6:00 uur met de eerste. Rond 10:00 uur de tweede. Om 14:00 uur de laatste. Dan zit ik dus tot een uur of zes in de avond gebeiteld. Daarna kan ik verder lui op de bank.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat overigens geen waardeoordeel. Een goede column Is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Vorige week ben ik naar aanleiding van het feit dat bij mij officieel ADD is vastgesteld, gestart met een serie columns over mijn bevindingen. Vorige week een summiere terugblik op mijn roemruchte verleden.

Het is tijd voor een feuilleton van mijn hand. Ik heb me er nooit zo toe geroepen gevoeld, omdat ik toch in de eerste plaats binnen – pak hem beet – zeshonderd woorden mijn punt wil kunnen maken. Dat was tot nu toe tenminste mijn grootste uitdaging. Maar soms komt er een moment dat je meer wilt delen. Precies op een moment dat je ook niet meer weet tegen welke onzin in het nieuws je nu weer aan wilt schoppen.
Mijn favoriete onderwerp dus deze keer: IK.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat overigens geen waardeoordeel. Een goede column Is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Ik blijf er mezelf nog steeds over verbazen. Hoe snel is een nieuwsfeit weer vergeten? Hoe snel kan oud nieuws weer helemaal “hot” worden? Hoelang blijft verontwaardiging hangen en binnen welke afzienbare tijd wordt die verontwaardiging niet vervangen door een nieuwe?
Nieuws komt snel. Maar nieuws gaat ook weer snel.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat overigens geen waardeoordeel. Een goede column Is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Tering! Een land in crisis. Waar 20% van de bevolking erop uit trekt als de kinderen een weekje vrij zijn. Zonder problemen wordt een week bungalowpark geboekt en wordt het huishoudboekje even met honderden euro’s extra onder druk gezet. En dan moet de dure maand december nog komen!

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over de columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat overigens geen waardeoordeel. Een goede column Is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Het gedoogbeleid aangaande softdrugs. Altijd goed voor een leuk gesprek in de kroeg, kantine of op een verjaardag. Geheid ruzie en als het een beetje mee wil zitten, vallen er nog een paar rake klappen of spreken een aantal mensen elkaar een paar maanden niet meer.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over de columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat overigens geen waardeoordeel. Een goede column Is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Rotzooi. IJdelheid. Ranzige televisie. Exploitatie van randdebielen. Vercommercialiseerde shitzooi. Uitbuiting van amateurs. Misselijkmakend leedvermaak. Geld verdienen over de rug van de winnaars. Veelgehoorde kwalificaties voor de golf aan talentenshows. Kwalificaties die ik zelf eigenlijk ook nogal eens heb gebruikt.
Alleen: ik blijf gewoon kijken.

Rotterdammers zijn leuke mensen. Ik schrijf dit niet om te slijmen. Ik zeg het niet om weer eens mijn nuancerende schrijfstijl ten toon te spreiden. Het zijn geen troostende woorden, als tegenhanger tegen de negatieve geluiden rond de rellen van afgelopen zondag. Ik meen het uit de grond van mijn hart. Ik vind het een leuk en recht-voor-z’n-raap volk en daar hou ik van.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat geen waardeoordeel. Een goede column is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Dat het politieke debat in de Tweede Kamer al een tijdje een poppenkast is, moge voor iedereen al een poosje duidelijk zijn. Een beetje logisch als je 50% tegenover 50% hebt staan en de beide helften elkaar het licht in de ogen niet gunnen. En zeker niet als je in ogenschouw neemt, dat binnen de twee helften ook niet bepaalt een homogeen gedachtegoed heerst.
Nog veel grappiger is dan hoe de media en vervolgens “het volk” met al die onzin aan de haal gaat.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat geen waardeoordeel. Een goede column is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

De laatste tijd  ben ik druk met mijn – of eigenlijk moet ik zeggen “ons” – duo. Samen met mijn goede vriend Andre, zijn we The D’Ukes begonnen. Twee kerels op leeftijd, met ukulele en tweestemmige zang. Dat is zo´n beetje het idee. U begrijpt het al: we gaan niet voor Idols of X-Factor. We gaan voor feestjes en partijen, op kleine schaal.

Iedere zondagmorgen deel ik mijn gedachtekronkels over de columns van de afgelopen week.
Voor de goede orde. Ik heb niet altijd gelijk. Ik heb wel altijd een mening. Leer er maar mee leven!

Als ik een column niet behandel, is dat geen waardeoordeel. Een goede column is een goede column. Soms is een mening of emotie perfect verwoord. En soms heb zelfs ik geen mening.

Ik sta zelfs onder de columnisten van FOK! bekend als nogal een betweter. Niemand kan hier een leuke, inhoudelijke column schrijven, of die kleine kale heeft wel weer een weerwoord. Nu is het nooit mijn bedoeling om een columnist meteen tegen de haren in te strijken of zijn stelling te bestrijden. Ik zoek altijd wel de nuancering in de verhalen en vind het altijd wel geinig om dingen dan met een lichte nuance net eens van een andere kant te bekijken.
Mijn handicap daarin? Ik kan dus nooit mijn bek houden. Mensen worden er gillend gek van! Daarnaast is het gewoon niet helemaal netjes, als de helft van de bijdragen onder een column, bestaan uit die van een andere columnist.

Twee weken terug schreef ik een column, waarin ik slechts zijdelings suggereerde dat ik het met Femke Halsema deed. Ik gebruikte dit enkel als kapstok, om een discussie over de geloofwaardigheid van nieuwsfeiten op internet aan te zwengelen, maar het leverde absoluut heel goede kijkcijfers en een levendige discussie op.
De column zelf? Ik was er trots op. Een goed stuk schrijfwerk, met een leuke opbouw naar mijn uiteindelijke conclusies.

Haatpaleizen contra gebedshuizen. Als je een debat over de term haatpaleizen wilt voeren, lijkt een gebedshuis het beste tegenbod. Het zijn twee termen, die je op ieder willekeurige kerk, moskee, tempel of synagoge los kunt laten. Dus is het ook altijd interessant om te bekijken wanneer en waarom, welke omschrijvingen worden toegepast.

FOK!-columnist Thako van den Heuvel heeft een heftige, erotische relatie met voormalig Groen Links voorvrouw Femke Halsema. Dit is gebleken uit gelekte mails, welke aan onze redactie zijn doorgespeeld. Beiden zijn in de uitgebreide mailwisseling zeer openhartig over hun amoureuze verleden en weiden breed uit over seksuele fantasieën, die zij nog in de praktijk willen brengen. Morgen meer details over de buitenechtelijke uitspattingen van dit nieuwe glamourkoppel.

Een van de mooiste stukjes cabaret ooit, is het Bijbelverhaal van Hans Teeuwen. Een persiflage van een sociaal gestoorde man, die Bijbelteksten door elkaar husselt, teksten uit het verband rukt, er zelf dingen bij verzint en het geheel vervolgens mixt met het hedendaagse. Teeuwen zette daarmee perfect iemand neer die, met een beetje feitenkennis, probeert ter zake kundig over te komen, maar daarmee zichzelf gigantisch voor lul zet.

Na een gebeurtenis als het drama in Noorwegen, wil je als columnist het liefst meteen in de pen klimmen en zo snel mogelijk een onderbouwd stuk publiceren. Eigenlijk ben ik dan achteraf haast blij dat ik tot woensdag moet wachten. Dit geeft toch enige ruimte voor meer reflectie, maar vooral voor meer informatie. Niet het uitspugen van de eigen en zeer actuele emoties, maar eerder een terugblik op een paar dagen gespuug van anderen.

Een mens zit maar raar in elkaar. Niet dat ik hiermee een geweldig geheim onthul, maar af en toe word je zelf weer geconfronteerd met je eigen gekkigheden. Gekkigheden, waar je dan stiekem ook wel weer een beetje blij mee bent.

Geld maakt niet gelukkig. Geen geld ook niet. Twee waarheden als een koe. Maar alleen als je bulkt van het geld, kun je de waarde ervan relativeren en alleen als je straatarm bent, snap je wat het is om niets meer te hebben. Verder zijn die waarheden het vaagst, als je ergens tussen die twee uitersten in zit.

Wat ik ook nog te vertellen heb over de bezuinigingen op kunst en cultuur: het is altijd te laat. Het kabinet is eensgezind en de oppositie heeft amper een vuist kunnen maken. Vanuit de samenleving komt weinig tot geen protest. Die kogel is dus wel door de kerk.
Maar goed. Dat betekent niet dat ik er geen mening meer over mag hebben of ventileren. De rechter heeft tenslotte de grenzen van deze vrijheid bepaald en daar blijf ik nog mijlenver vandaan.

Ik heb een nieuwe baan! Ik ga niet in detail treden, maar absoluut een baan waar ik met de dag enthousiaster over raak. Een compleet nieuwe bedrijf waar ik als projectleider in kan stappen. Een bedrijf dat een filosofie hanteert, waar ik me volledig in kan vinden. Een bedrijf dat we vanaf de grond op mogen bouwen. Alle aspecten van mijn vak en al mijn talenten kan en mag ik aanspreken. Helemaal een nieuwe start dus.

Buiten werk zonder computer en zonder internet zitten, is voor mij ingrijpender dan mijn kat brandend door de huiskamer zien sprinten. Niet zo leuk dus. Een ontploffende magnetron vind ik zelfs minder erg! En dat wil wat zeggen bij deze verstokte vrijgezel.

Mijn stelling: “Buiten de spits 130 kilometer per uur mogen rijden, is als een peuter met lucifers laten spelen in het pierenbadje.”

De meest tevreden mensen hebben vaak amper een nagel om hun reet te krabben. Of ze hebben die nagel even moeten missen. Cliché of werkelijkheid? Van allebei een beetje.

Zo'n twee jaar terug, liet ik me verleiden om me op te werpen als nogal fanatiek voorstander van de opvang van onbehandelbare, dakloze verslaafden in zogenaamde hostels, in mijn woonplaats. Ik sta nog steeds achter die plannen, maar ik heb me gelukkig wel kunnen distantiëren van de heftigheid van die discussie destijds. Ik bemerkte bij mezelf dat ik volledig doorsloeg en op den duur iedere tegenstander in de pan wilde hakken en iedere kans aangreep om mijn gelijk te halen.

Mijn opa had vroeger een Duitse Herder. Het was ooit best een sociaal beest, maar door een blind linkeroog, wilde het beest nogal eens flink uithalen als het van links werd benaderd. Het arme beest kon er niks aan doen. Het was aangeboren. Waarschijnlijk werd hij in de kennel flink gepest, maar groter en sterker geworden, leerde Blondie prima van zich af te bijten en groeide uit tot een waar alfa-mannetje.

Eigenlijk vond ik het weer tijd worden voor een luchtige column. Maar daar kom je als serieus columnist dus niet mee weg op 4 mei. Vandaar dat ik ernstig de tijd heb moeten nemen om een zo origineel mogelijke invalshoek te vinden. Daarom was het ook wel handig dat er nu net deze week weer een paar nieuwe oorlogsslachtoffers bij kwamen: de heer Laden en consorten.

De ultieme politieke column. Voor eens en voor altijd afrekenen met de verschillen tussen links en rechts. De zondagse serie Plat Haags van mijn collega columnisten, zou meteen de kast in kunnen. Politieke partijen zouden in één keer al hun geschillen bij kunnen leggen en één gemeenschappelijk programma kunnen lanceren.
Dat zou tenslotte de uitkomst moeten zijn, als je benoemt wat ons verdeelt en juist die punten aan zou stippen, die ons allemaal binden. Uiteindelijk zou je op een punt moeten belanden, waar we het allemaal met elkaar eens zouden zijn. Standpunten waar iedere burger mee zou kunnen leven.

Op het moment dat je zeer rechtse ideeën bekritiseert, word je al snel uiterst links genoemd. Als je jezelf een beetje verplaatst in de schoenen van iemand die weleens de lul kan zijn in de komende bezuinigingen – jazeker, de echte ellende moet nog komen – wordt er meteen het beleid van Joop den Uil uit de jaren zeventig bijgesleept. Als je niet iedere buitenlander het land uit wilt schoppen, ben je een Marokkanen-knuffelaar. Als je ook maar een beetje durft te protesteren tegen een nieuwe kolencentrale of het opvoeren van de maximum snelheid, knuffel je niet enkel bomen, maar neuk je complete bossen helemaal suf!
Kortom: voor een aantal mensen is iedere opponent van overwegend rechts gedachtegoed, een linkse klootzak.

The Risin' Sun staat voor alles waar we graag de schuld van onze ellende aan willen geven. Ik kan me van alles voorstellen bij zo'n plek. Een opiumkit. Een foute kroeg. Een hoerenkast. Een gokhal. Een kraakpand. Een verzamelplaats voor gajes en ander tuig van de richel. De ideale plek om goed de mist in te gaan. Alles voor handen, om iedere mogelijke zonde te begaan. Je pompt je lul in een hoer, duwt je neus vol poeder, slaat een fles whisky achterover en waagt meteen even een gokje. En dat allemaal tegelijk! Als een jongeman daarmee al niet naar de verdommenis gaat, weet ik het ook niet meer.

Geert Wilders gaat een psychologische diagnose loslaten op Mohammed. Een narcist, een kankerlijer in de meest letterlijke zin, een pedofiel, een massamoordenaar, een terrorist, een vrouwenhater, een seksueel geobsedeerde, een sekteleider, een krankzinnige, een verkrachter, een folteraar, een sluipmoordenaar en een rover. Om maar een paar vage typeringen te noemen.

“Nederland is niet de regel, maar de uitzondering.”
Dit is een zin die ik afgelopen weekend door een vrouw, die al twintig jaar in Moskou woont, hoorde uitspreken. Zij doelde hiermee met name op het gezeur, gezever en gezanik in Nederland, terwijl er weinig landen zijn waar zo weinig te klagen is. We moeten bijna verzinnen waar we over moeten klagen, maar dat hebben Nederlanders dan wel weer tot een topsport verheven. En als ik daar dan wat dieper over nadenk, begin ik me ook echt wel een beetje te schamen voor dat gezeik en gezanik. Dat oeverloze gezwam over zaken die er gewoon niet echt toe doen.

Ik durf mezelf een geëngageerd columnist te noemen. Niet meteen een goede, maar geëngageerd. Ik schrijf een wekelijkse column op FOK Frontpage, waarin ik me doorgaans opwerp voor goede smaak en sociale betrokkenheid. Waarin ik me doorgaans verzet tegen de adoratie van middelmatigheid. Columns waarin ik van tijd tot tijd de draak steek met alles wat zich Volendams en muzikant noemt. Een links bal met smaak, zou je kunnen zeggen.

Een beetje maf zo'n week. Verkiezingen achter de rug. De opstanden in het Midden Oosten beginnen alweer een beetje te vervelen. Die drie militairen zullen best gewoon te vreten krijgen. De benzine zal vast wel nóg duurder worden, maar met mijn tankpas van de zaak, interesseert me dat echt geen reet. Op internet is alles alweer gezegd. Een nieuwe discussie over het Kabinet in het algemeen, of de PVV in het bijzonder, voegt niets meer toe aan wat er allemaal al is gescholden.

Het is alweer woensdag 2 maart. Deze column verschijnt om 13:00 uur. De verkiezingen zijn in volle gang en 85% van half Nederland heeft zijn of haar stem uitgebracht. Dat wil zeggen: die helft die overdag geen reet uitvoert. Huisvrouwen, kunstenaars, bejaarden, SP-ers, werkelozen, uitkeringstrekkers en dus ook die buitenlanders. Die andere helft van de stemgerechtigden zal zich na de noeste arbeid naar de stemhokjes spoeden, om hun democratische recht om te zetten in daden. Euh … één daad dus.

Zo. Problemen opgelost. Over tot de orde van de dag. Allemaal weer aan de noeste arbeid. De timmerman gaat weer mooie kastjes timmeren. De metselaar metselt een mooie muur. De conducteur knipt weer een ouderwets kaartje. De leraar spreekt zijn leerlingen streng, doch met een kwinkslag toe. Moeder de vrouw hangt de was aan de waslijn, terwijl buurvrouw haar eigen stoepje veegt, maar meteen die van moeders meeneemt.

Een ouderwetse discussie over geloof. Ik ben er dol op. Vooral omdat ik vaak zo verbaasd ben over het feit dat met name de gelovigen om bewijsvoering wordt gevraagd. De fanatiekste goddelozen - die menen dat alles wetenschappelijk bewijsbaar moet zijn, om waar te zijn - eisen van gelovigen dat zij met bewijzen komen. Anders zijn ze achterlijk. Niet van deze tijd. Of gewoon naïef. Maar voor vol wordt men dan niet snel aangezien door deze extremistische heidenen.
Wordt het onderhand niet eens tijd dat deze ketters zelf met passend bewijs voor het niet bestaan van een God komen?

Halve waarheden kunnen hun nut hebben. Om een stukje onzekerheid bij mensen weg te nemen, is het in mijn ogen soms geoorloofd om zaken een beetje positiever weer te geven en niet alle informatie prijs te geven. Opmerkingen als “Alles komt goed” of “Het valt wel mee”, kunnen nooit de volledige lading dekken, want niemand kan de toekomst exact voorspellen. Maar ze kunnen wel de nodige rust geven, die een eventueel vervolg gunstig zal beïnvloeden.

Inmiddels ben ik zelf ook alweer vijf- en veertig en mag ik mezelf heel beslist middelbaar noemen. Steeds vaker betrap ik mezelf op echte ouwe-lullen-praat. Daarin ga ik niet zelden mee in het gangbare gemijmer over vroeger, toen alles beter was. Over het gebrek aan respect en het asociale gedrag in de publieke ruimten. Een enigszins geromaniseerd beeld vanuit mijn eigen jeugd. Met natuurlijk mijn vraagtekens bij alle moderne ontwikkelingen op het gebied van media en sociale media. Vroeger was alles beter!

Je bent wat je eet. Dat is de wat meer gangbare uitspraak. In principe begrijpen we allemaal wat ermee wordt bedoeld, maar ik zet er soms mijn vraagtekens bij. In een aantal gevallen begrijp ik het nog. Wie vegetarisch eet, is een vegetariër. Wie biologisch eet, is een groot liefhebber van de natuurlijke gang van zaken (of een neuroot). Wie halal, eet is een moslim. Wie koosjer eet is een jood. Maar iemand die varken eet, is geen varken. Wie koe eet is nog geen rund. En wie gewoon alles door zijn of haar strot duwt, is niet meteen een rat of een geit.

Stel je voor. Het zit gewoon echt allemaal tegen. Of het lijkt in ieder geval allemaal tegen te zitten. Tenslotte is niet ieder drama een daadwerkelijk drama. Zelf betrap ik mezelf ook nog weleens op sterke overdrijving van een futiele tegenslag. Ik kan mezelf soms ook van een te slap bakje koffie naar het einde der tijden denken. Maar laten we zeggen dat het voor jouw gevoel een dag goed klote gaat. Staan we onszelf dan ook toe om het eens lekker klote te vinden? Om eens lekker chagrijnig te gaan lopen wezen?
Ik raad het van harte aan! Ik leg later uit waarom.

En waar bemoeit die overheid zich eigenlijk mee? Die demoniseert bijna alles en iedereen die er iets mee te maken heeft. Een eerlijke teler is meteen een crimineel, terwijl er shops zijn, waar het gewoon legaal kan worden verkocht. Als je alles legaliseert, komt er vanzelf een prachtige, zelfregulerende industrie op gang, die iedere vorm van criminaliteit de das om zal doen. De Nederlandse regering drijft de handel juist de criminaliteit in!

Ik mag de onderwerpen voor mijn columns graag een beetje variëren. De ene keer wat vrolijker dan de andere. Soms slappe klets. Soms diep inhoudelijk. Dan weer eens lekker schelden.
Dit maal maar eens een luchtiger onderwerp. De dood. Het eindige van het leven. De man met de zeis. En alle leuke dingen die daaraan vast zitten.

Wat brengt het slechtste in de mens naar boven? En wat het beste? Blijkbaar is ieder mens tot alles in staat. En dan hopen we misschien op onze eigen vrije wil. Maar wat als jij plotseling slachtoffer zou worden? Zou je dan niet in staat zijn tot een moord?

Ik hou wel van een beetje aandacht. Ik hou van complimenten, maar van een beetje negatieve aandacht ben ik ook niet vies. Het is ook niet voor niets dat ik af en toe een podium bestijg. Daarom ook mijn columnistenschap. Mijn constante geblaat onder andermans columns. Mijn commentaren onder ieder online nieuwsbericht, waar Geert “Fucking” Wilders in wordt genoemd. Mijn video's op YouTube.

Ik kijk er van een iets grotere afstand naar en heb ik enkel de grote vragen. Hoe? Waarom? Hoe kan iemand … ? Alleen heb ik die vragen ook bij andere gruwelijke misdrijven. Bij verkrachtingen. Bij daden die de dagelijkse realiteit in oorlogsgebied zijn. Bij verhalen over Auschwitz. Het zijn vragen die ik bij al deze gestoorde daden stel. Vragen die ik heb, omdat het nu eenmaal niet in mijn hoofd opkomt om zelfs maar over dergelijke daden te fantaseren. Waarschijnlijk omdat ik niet zo ziek in mijn hoofd ben.

Ik heb het natuurlijk over de vele psychologische en neurobiologische aandoeningen, waar je de laatste jaren mee dood wordt gegooid. ADHD. ADD. Depressiviteit. Psychoses. Manisch-depressief. Persoonlijkheidsstoornissen. Autisme. Asperger. PDD-NOS. Combinaties van deze en nog meer aandoeningen. Soms lijkt het wel een uitzondering als je nog een geestelijk gezond kind op de wereld zet!

Ik vroeg en vraag bewust slechts kleine bedragen, omdat een bedrag onder een euro voor vrijwel niemand een onoverkomelijke aderlating is. Mijn voorzichtige hoop zit dan in de verwachting dat een dergelijke vraag via internet heel veel mensen kan bereiken en dat heel veel kleine bedragen samen, een substantieel bedrag zouden kunnen opleveren.

We zijn het verleerd. Gewoon vragen om een gunst. Gewoon vragen om een beetje hulp. Even om een tientje vragen, om die laatste paar dagen van de maand rond te kunnen krijgen. Een paar sigaretten bietsen, omdat jij alleen nog een kwart builtje gruis hebt. Een hapje mee-eten bij de buren.

In principe ben ik niet moeilijker te vinden dan de eerste de beste artiest van een willekeurig piratenfestival. Wie mijn naam googelt (of is het googlet?) vindt haast net zoveel hits als bij Joran van der Sloot. Video's, afbeeldingen en teksten. Mijn filmpjes op YouTube. Foto's op Hyves, Facebook en MySpace. Columns. Commentaren. Ingezonden brieven. Profielen op diverse sites. Je zou haast denken dat iedereen me onderhand wel zou moeten kennen. De werkelijkheid ligt daar echter ver vanaf.

Op YouTube vind je vele beginnende muzikanten, die eigen werk in de openbaarheid gooien. Soms regelrechte bagger, maar evenzoveel bewonderenswaardige artiesten, waarvan je je afvraagt waarom ze nog niet op zijn gepikt door de muziekindustrie. En sommigen worden ook daadwerkelijk ontdekt en gaan er zelfs een leuke boterham aan verdienen.
Het laatste waar zij last van hebben zijn claims. De rechten van de eigen nummers kunnen onmogelijk door muziekmaatschappijen worden opgeëist. Door gebrekkige registratie zouden ze eerder bang moeten zijn dat een briljant nummer gewoon wordt gejat door zo'n maffioze platenbaas.

Alsof het allemaal nog niet genoeg was, lijkt er nu zelfs tussen columnisten en de laatste bolwerken van het vrije woord op internet een vete uit te breken.

Ik heb in mijn leven weinig dingen normaal gedaan. Dat wil zeggen: in een normaal tempo en binnen algemeen geldende kaders. Wat ik ook doe, het moet groots, snel, hard en heftig gaan. En dat dan allemaal zowel in het positieve als in het negatieve. Zelfs als ik op mijn bek ga, ga ik groots.

Het gaat dan wel niet om de gemiddelde Nederlandse burger, maar als je de inkomsten van een volledige beroepsgroep gewoon halveert, is het geen verrassing dat je die beroepsgroep de nek omdraait. Als je vandaag de salarissen in de bouw halveert om goedkopere woningen te kunnen bouwen, garandeer ik je dat er over vijf jaar geen enkele Nederlander meer is te vinden, die nog bouwvakker kan en wil worden.

Nee. Ik ga het niet inhoudelijk over de formatie hebben. Niet over het CDA-congres. Niet over  toekomstig premier Mark Rutte. Niet over de PVV. Niet over de rechtszaak tegen arme Geert. Gewoon helemaal niets over politiek. Er is tenslotte zoiets als een overdosis en die heb ik inmiddels wel achter de kiezen. Doodziek word ik van het oeverloze gezever in de media!
Het is al vrijwel onmogelijk geworden om nog een geloofwaardig kabinet neer te zetten. Iedere discussie die je er nu nog aan toevoegt, maakt het alleen nog maar onduidelijker en onoverzichtelijker. Ik weiger dus om hier verder nog enige bijdrage aan te leveren.

Laat twee onafhankelijke deskundigen opdraven om een mening te geven over hetzelfde onderwerp, en je bent bijna gegarandeerd van twee totaal verschillende meningen. Stel twee groepen deskundigen samen en laat deze groepen datzelfde onderwerp benaderen, en je krijgt opnieuw twee verschillende rapporten op je bureau. Neem nu ook nog eens twee groepen, die lijnrecht tegenover elkaar staan en laat hen, onafhankelijk van elkaar, een aantal deskundigen bij elkaar verzamelen om ieder hun eigen visie te verdedigen, en het loopt helemaal uit de klauwen.

Dit is een beetje een dubbel onderwerp voor mij. Ik verafschuw de manier waarop er steeds meer nadruk komt te liggen op competitie en het winnen, maar tegelijkertijd zet ik mezelf altijd net zo hard onder druk. Bij letterlijk alles waar ik aan begin, heb ik in mijn achterhoofd dat stemmetje dat me aanspoort om het wel gruwelijk goed te doen. Zo niet de beste worden in wat ik op dat moment doe.

Waar ligt de grens tussen kritiek en belediging? Tussen stigmatiseren en vaststellen? Wanneer is een argument tegen een denkbeeld gericht en wanneer is het op de persoon gespeeld? Dat zijn de vragen waar we blijkbaar al een jaar of tien mee bezig zijn, maar waar nog niemand een passend antwoord op heeft weten te geven.

Sinds de vele vaginamonologen en de in reactie daarop geponeerde penismonologen, leek het onmogelijk geworden om nog een keer De Enige Echte Penismonoloog te schrijven. Ik vond het destijds briljant in originaliteit en heb me er vanuit mijn artistieke drijfveren dan ook lange tijd niet aan willen wagen. Ik ben altijd van mening dat iets unieks ook uniek moet blijven. Ik vond de titel Penismonoloog al een beetje een zwaktebod na de titel Vaginamonoloog

Vrouwen! Doodziek wordt ik ervan. Ik verafgood ze. Ik snap geen reet van wat ze bedoelen. Ik kan uitstekend met ze praten. Ik kan me prima redden zonder vrouw. Het lijkt me heerlijk om 's-morgens wakker te worden en nog eens tegen zo'n fantastisch lijf aan te kruipen. Verwarrend. Vertederend. Lastig. Lekker maf. Onvoorspelbaar. Verrassend. Ondoorgrondelijk. Sexy.

Ik zou me daarom graag op willen werpen als de beschermer van het volk, tegen het volk. Want wie beschermt mij nu ondertussen tegen blank, Nederlands tuig? Met alle aandacht voor de criminele buitenlander, moet de aandacht wel verslappen voor de criminele binnenlander.
Iemand moet dat probleem bespreekbaar maken en dan wil ik dat maar wat graag op me nemen!

Overleven in de oerwouden van Borneo. Ik ben als onderdeel van de jungle van de Nederlandse samenleving blij met alle informatie die me het leven makkelijker kan maken, maar technieken om te overleven in een mangrovebos behoren niet tot mijn prioriteitenlijst. Toch heeft mijn vakantie me de gelegenheid gegeven om tientallen afleveringen van de meest bizarre survival programma's te bekijken.

De grens tussen geluk en ongeluk is bijzonder dun. Neem een veertigjarige multimiljonair die de rest van zijn leven niet meer hoeft te werken en zijn dagen met een  bloedmooie eega slijt op zijn immense landgoed langs de Zuid Franse kust. Niks mis mee toch? Maar als zijn hond wordt overreden, kan hij net zo instorten als een moeder wiens kind aan de honger en de cholera sterft.

Vakantie! Drie weken niks. Geen plannen. Enkel rust. Een lege agenda. Relaxen. Lanterfanten. Dat zou je denken.

Ik heb het al eerder gezegd. Ik zeg het opnieuw. Gek wordt ik soms van mezelf! En deze keer wil ik eens proberen om open te staan voor advies. Gewoon publiekelijk met de (wellicht letterlijke) billen bloot en gewoon vragen om goede raad.

Vrijheid van meningsuiting lijkt meestal beperkt tot de eiser van deze vrijheid. In het algemeen moet een ander altijd zijn bek houden. Of dit nu de kern van dit recht is, wil ik niet te stellen, maar zo komt het wel op mij over, als ik af ga op degenen die er het hardste aanspraak op maken. Vaak lijkt het wel alsof het recht op het geven van een mening alleen geldt, tot het moment dat er tegenspraak komt.

De mooiste vrouw ligt in een vage toekomst. De ideale vrouw bestaat in je hoofd. Er is altijd een mooiere vrouw, dan de vrouw met wie je nu bent. Er is altijd een slimmere vrouw, dan de vrouw met wie je nu bent. Er is altijd een spannender vrouw, dan de vrouw met wie je nu bent.  Er is altijd een hetere vrouw, dan de vrouw met wie je nu bent. Er is altijd een liefdevollere vrouw, dan de vrouw met wie je nu bent.

Gek word ik ervan! Dat gezever over het recht op regeren van de PVV. Of anders gezegd: dat gejank van mensen die vinden dat de PVV absoluut een plek in het kabinet heeft verdiend. Dat de stemmen van de PVV kiezers niet serieus worden genomen. Dat de PVV als de grootste winnaar van de verkiezingen, de minister president had moeten leveren. Die rotkop van Wilders die nu weer keer op keer met zijn verongelijkte toontje in het nieuws komt, omdat niemand met hem wil spelen.
En dat alles omdat ze de grootste winnaar waren? Waar halen ze het gore lef vandaan?

Het valt mij op dat er steeds vaker vrij gemakkelijk wordt gedacht over bezuinigen op kunst en cultuur. Met name ter rechterzijde van de politiek is dat wel het eerste waar over wordt gesproken, als het gaat over het hakken in begrotingen. Maar van de andere zijde hoor ik zelden tegengas tegen plannen om subsidies voor “die onzin” te schrappen. Er wordt fanatieker geroepen om de bescherming van de Blauwe Breedbek Kakkerlak of het Roze Driebloemige Fluitenkruid dan om de instandhouding van muziekscholen en kunstonderwijs. Terwijl die al lange tijd zwaar onder druk staan.

Wat als ik persoonlijk Nederland naar de vernieling help, omdat die ene stem van mij nu net bij de partij belandt, die één stem tekort komt om daadwerkelijk mee te regeren, waardoor een partij die ik liever niet mee zie regeren, wel in het kabinet belandt?

Het is tamelijk eenvoudig om een algemeen probleem persoonlijk te maken en daar vervolgens een heilige oorlog van te maken. Je neemt een groot probleem, dat niet eenvoudig op is te lossen en besluit om dit te vertalen naar alledaagse problemen. Die alledaagse problemen worden daarmee ineens heel belangrijk en deel van de wereldproblematiek. Andersom lijken die grotere problemen dan ineens oplosbaar te worden met alledaagse middelen.

Maar wat is nu dat prettige leventje? Met het risico om nu voorgoed als die ouwe lul van een columnist door het leven te moeten, wil ik toch wel even zeggen dat we inmiddels wel een verdomd prettig leventje op hebben gebouwd met z'n allen.

Mijn leven loopt niet altijd synchroon met de actualiteit. Hoewel ik er achteraf wel steeds de lol van inzie, blijf ik me er wel iedere keer weer over verbazen.

Ik ben beslist tegen ingrijpen van de overheid in de media. Maar ik ben er inmiddels wel voor dat de resterende zestien jaar van het verschijningsverbod van de Telegraaf, wegens het prostitueren van uw voddenblad aan de Nazi's, alsnog in kunnen gaan. Bruut politiegeweld bij de ontruiming van uw pand zal ik daarbij ten zeerste toejuichen. Jolande mag wat mij betreft in haar blote reet, en met haar blonde lokken verwijderd met een botte tondeuse, de straat op worden geschopt.

Het is weer eens tijd voor een ouderwets potje zeiken over een politicus. Ik wil wel voorop stellen dat ik geen politiek doel heb met de volgende uiteenzetting. Ik ben het om tal van redenen niet eens met het overgrote deel van de standpunten van Geert Wilders en zijn PVV. Deze redenen heb ik al in tal van discussies geventileerd. Ik betrapte me daarbij al een hele tijd op een gigantisch verval in herhaling, dus daar ga ik me niet voor de zoveelste maal aan bezondigen.

Moet ik me over iedere daad van een verwarde mafkees meteen druk maken? Is iedere gestoorde daad het gevolg van tweedeling in de samenleving? Is alles te vertalen naar maatschappelijke onrust? Hebben we het altijd over mondiale dreiging? Is alles een column waard?
Als dat zo is, kan ik beter Hart Van Nederland als inspiratiebron gebruiken en kan ik iedere dag wel een puike column produceren.

De laatste column van Zonnetje40 bracht mij aan het denken over de reden waarom ook ik regelmatig de openbaarheid opzoek. Niet dat ik het een vervelende eigenschap van mezelf vind, maar het lag ooit totaal niet in de lijn der verwachtingen.

Als Henk Krol namens de Sodomisten van de Gaykrant een brief aan je kan schrijven, zal het geen probleem zijn als deze heteroseksuele atheïst wat leesvoer onder je neus schuift. Qua marketing ben ik sowieso een interessantere klant voor je dan Henk Krol. De kans dat je mij weer terug in de kerkbanken krijgt is minimaal de helft groter, daar ik geen onderscheid maak tussen seks met gelovige of ongelovige vrouwen. Kut is kut.

Door de laatste ontwikkelingen, kan ik mijn eigen stem niet eens meer vertrouwen. Ik vrees dat iedere weloverwogen keuze uit mijn handen is geslagen. Zoals het er nu naar uit ziet, zou zelfs een Balkenende mijn stem kunnen krijgen. Die gedachte alleen al zou me verre van een stemlokaal moeten houden, maar niet stemmen is ook weer geen optie in een tijd waarin stemmen juist totaal zonder redelijke overwegingen lijkt te moeten.

Nou. Daar komt hij dan. Het hoge woord moet er maar eens uit. Laat het afgrijzen maar komen.
Ik speel de ukulele!

Vrouwen die in mijn ogen aantrekkelijk zijn, zal ik stiekem sneller en spontaner benaderen dan vrouwen die in mindere mate binnen mijn schoonheidsideaal passen. Als ik met een vrouw praat, en dan bedoel ik ook echt iedere vrouw, doe ik echt mijn best om niet naar haar tieten te kijken, maar ik doe het uiteindelijk toch.

Ga eens op een willekeurig, maar redelijk berucht, woonwagenkamp staan. Klim op een sinaasappelkistje en begin daar te prediken. Vertel hen eens dat ze hun criminele zonen moeten dwingen te stoppen met iedere criminele activiteit. En dreig vervolgens met uitzetting als ze niet willen luisteren.

De grenzen van een grenzeloos internet kunnen op verschillende manieren worden gemanipuleerd. Je laat je nieuwe grenzen opleggen. Je gaat ver over grenzen heen. Je negeert grenzen. Je bedekt de grenzen achter een zelfbedacht rookgordijn. Of je zoekt het randje op, tot je er overheen flikkert.

Ik zoek de rand graag op. Iemand moet het toch doen?

Voor zover ik het nog geen feit was, begin ik me steeds meer een ouwe lul te voelen. Ik bedoel dit weliswaar niet in de puur fysiologische zin, maar ik begin gewoon steeds meer te zeuren.

Linkse hobby's. Het is een term die je enkele jaren terug nog nooit had gehoord en nu als een irritant gezoem in je schedel blijft hangen. Als ik sta (of zit) te pissen, begin ik me al onbewust de vraag te stellen of urineren ook een linkse hobby is. Is het wassen van de handen na het plassen een linkse hobby? Of als je net naar het toilet bent geweest en ongewassen een hand geeft aan je beste vriend. Is dat dan een linkse of juist een rechtse hobby? Of hangt dat weer af van de hand die je bij voorkeur gebruikt om te pissen?

Heel af en toe wil ik er graag naar kijken. Niet zozeer vanuit een professionele belangstelling of vanwege het enorme waarheidsgehalte. Verveling op zondagochtend is de belangrijkste motivatie, en verder kijk ik alleen maar “voor te lachen”. Met slechts een beperkte fantasie is het namelijk pure satire en cabaret waar je naar zit te kijken.
Natuurlijk heb ik het over Businessclass van Harrie “Dikke Nek” Mens.

De Nigeriaan Umar Farouk Abdulmutallab werd uitgebreid opgeleid in een trainingskamp in Jemen. Naast maanden van onderwijs in de extreemste stromingen van de Islam, werd hij uitgebreid getraind  in de omgang met explosieven en allerhande manieren om de zware beveiliging van de diverse luchthavens te omzeilen. Mentaal werd hij volledig voorbereid op het brengen van het ultieme offer voor Allah, door het geven van zijn leven in de Jihad. Er werd een zeer geavanceerde bom ontwikkeld, waarmee hij niet kan worden gedetecteerd, maar die toch krachtig genoeg zou zijn om een enorme ramp te veroorzaken. Tenslotte deed hij daadwerkelijk een poging om boven Detroit een verkeersvliegtuig uit de lucht te knallen.
Het resultaat: hij zet z'n ballen in de fik en wordt vervolgens door een paar passagiers op zijn muil gestompt.

 "Wederom ziekenhuispersoneel bedreigd" In de pauze op mijn werk las ik deze kop met het daarbij behorende artikel. Toen ik 's avonds aan deze column wilde beginnen, moest ik me alweer de pestpokken zoeken naar het artikel. Op vrijwel alle nieuwssites was het artikel alweer helemaal verloren gegaan in al het andere nieuws.
Alleen dat is al schandalig. Dit soort berichten zou feitelijk wekenlang niet van de voorpagina's mogen verdwijnen. Maar de kranten zien het blijkbaar als klein nieuws.

I've got the Blues. And now I'll play you some …
Heerlijke oneliner. Zeker als het wordt vervolgd met een stuk muziek dat door merg en been gaat. Doorleefde Mississippi Blues waar tweehonderd jaar slavernij nog in doorklinkt. Louisiana Blues, recht uit de zweterige moerassen, met de dwingende baslijnen en de schreeuwende slides. Stuk voor stuk nummers die amper meer omvatten dan drie akkoorden en een melodie die is bedacht door muzikanten die nog nooit een noot hebben kunnen lezen.
En toch vrijwel onmogelijk te kopiëren.

Maar als ik niets uitvoer, heb ik doorgaans ook niets om tegenaan te schoppen. Ik heb de afgelopen dagen vooral lam op de bank gehangen en heel veel middelmatige films liggen kijken. De verschillende nieuwsoverzichten en terugblikken op 2009 gaven een heldere kijk op afgelopen jaar en boden mij weinig ruimte voor commentaar. Wat in mijn ogen gezegd moest worden, werd ook gezegd. En wie ben ik om bijvoorbeeld Femke Halsema nog aan te vullen? Pas als ik hoor over een structurele breuk met haar huidige partner ben ik de eerste om in de telefoon te klimmen en eens een diepgaand gesprek met haar aan te gaan (die tweeling neem ik bij een eventuele LAT-relatie voor lief).

Jawel, geachte lezer. U leest het goed. Artistiek! Ik ben schrijver en dat wil ik laten weten ook! Weinigen kunnen zich meten aan mijn kunstwerken in woord en letter. Het geruis van ontsnappende lucht bij het zinken van moed in schoenen van aspirant schrijvers is voor mij een vertrouwd geluid. Ik hoor het  iedere woensdagmiddag.

Meestal komt die vraag rond deze tijd. Zo'n kleine twee weken tot anderhalve week voor de feestdagen. Het is steeds dezelfde vraag, die enerzijds retorisch is, maar waar het antwoord toch bij mij blijft liggen.
“Wat doe jij met Kerst?”

Voor ik weer eens verval in felle kritiek op wat voor bevolkingsgroep of politieke richting dan ook – het vinden van iemand om op te kankeren is één van mijn grote talenten – leek het me nu eens interessant om te kijken hoe er met die kritiek om wordt gegaan. Hoe er tegenwoordig op tegenargumenten wordt gereageerd. Als volleerd criticaster van velen, is het tenslotte zinvol om te bekijken hoe mijn kritiek aankomt en wat er verder mee gebeurt.

Iedereen heeft recht op de vrijheid van meningsuiting. Maar hoe zit het dan met het recht op het geven van kritiek?

Ooit was Sinterklaas een kinderfeestje. Je had er als volwassene hooguit last van als je stond te blauwbekken bij de intocht van de Goedheiligman en als je ernstig in je portemonnee werd geraakt tijdens het inslaan van de cadeaus. Op een enkel gastoptreden van de Sint in een of ander programma na, werd je amper lastig gevallen door die onzin. Vijf december was vooral de datum waarop het besef doordrong dat je nog maar een, twee of drie weken voor de vakantie en de eindejaarsuitkering zat. Toch nog een beetje een feestje dus.

Wel koffie in huis, maar geen koffiefilters. Wel shag, maar geen vloeitjes. Wel een peuk, maar geen vuur. Achter de computer zitten en geen netwerkverbinding hebben. Het lijken futiliteiten, maar als het je overkomt, mag de hele wereld in elkaar storten. Je hebt een acuut probleem, dat per direct dient te worden opgelost. En juist die probleempjes zijn onoplosbaar, omdat winkels nu eenmaal dicht gaan en je internetprovider ook niet altijd even bereikbaar is.
Pleurt dan maar op met je natuurrampen en hongersnoden! Die Filipijntjes en Afrikaantjes weten pas wat échte ellende is, als ze laat op de avond geen sigaret meer kunnen rollen! Huiselijk geweld? Je wilt niet in huis wonen met Thako zonder een peuk!

Zo heel af en toe sta ik mezelf toe eens flink te spugen en te spuien in een column. Tussen het slap geouwehoer en de wat serieuzere columns en bijdragen door, mag ik dan graag de grenzen van “het toelaatbare” opzoeken. Ik wéét dan wel dat ik de nodige bagger over me heen ga krijgen, maar op die momenten mag ik graag terugvallen op mijn aloude credo: “Het is maar fucking internet!”

Op zich ben ik zeer vergevingsgezind. Begripvol voor de minder ver doordenkende medemens. Hoopvol voor hen die nóg niet de vaardigheid hebben om problemen vanuit meerdere invalshoeken te benaderen. Heb ik tenslotte ook niet vele ervaringen en lessen nodig gehad om van een kortzichtige tiener tot een redelijk inlevend veertiger uit te groeien?

Ik zit vrijwel dagelijks op des Heren snelwegen. Een auto rijdt nu eenmaal nog steeds op LPG, diesel of benzine, dus bezoek ik ook evenredig veel tankstations. Ik kom daar slechts om te tanken, maar ook ik word iedere keer opnieuw verleid tot al die extra aankopen, waar ik een minuut daarvoor – tijdens het tanken - niet eens aan had gedacht.
Dat doen die klootzakken dus slim.

Ik geniet wekelijks van de filmpjes van X-Factor UK. De Britse versie van dit programma wordt ieder weekend uitgezonden op de Britse commerciële omroep ITV en kan ik hier dus niet ontvangen. Maar de opnames zwerven al een half uur na uitzending op het internet. En iedere week ben ik zeer verrast door de zeer hoge kwaliteit van de kandidaten, die hiervoor vaak amper de plaatselijke talentenjacht waren ontgroeid.

Een hele zaterdag gewoon eens thuis helemaal niets doen heeft één enorme plus. De geweldige reclameboodschappen bij SBS6 en een aantal andere commerciëlen mogen ook mij aan de kijkcijfers toevoegen.
Briljante televisie!

Als vrijwilliger ben ik alweer ruim twee jaar nauw betrokken bij de Maatschappelijke Opvang in mijn woonplaats. Deze opvang omvat met name de daklozen- crisis-jongeren- en vrouwenopvang. Ik stap er als voorzitter van de cliëntenraad geregeld binnen op de verschillende locaties en probeer door dit regelmatige contact de hulpverlening te bewaken en voeling te houden met wat er zoal onder de cliënten leeft.

Je vindt dat je een leuk stukje ukulele speelt. Dat ene nummer heb je al aardig in de vingers en speel je vrijwel vlekkeloos. Als ware artiest moet en zál je zoiets natuurlijk delen met de wereld. De wereld die in dat geval wordt vertegenwoordigd door het kritische en veelzijdige publiek van YouTube.

De corrigerende tik is en blijft een dankbaar onderwerp voor heftige discussie. Nu predikant Gertjan Goldschmeding in het nieuws is geweest met zijn preken en workshops over de Christelijke opvoeding, heb er dan weer geen moeite mee om daar wat tot kerosine geraffineerde olie op te pleuren.

Mijn televisie is dan weliswaar een platte LCD, maar dat schamele beelddiagonaal van 56 centimeter is en blijft een treurig gezicht. Ik kan ook niet echt de sensatie van een thuisbioscoop creëren. De televisie heb ik in een redelijk goedkoop HIFI-setje geprikt, dat enkel de suggestie van surround sound wekt. De DVD-speler is van de Kijkshop en heeft af en toe een flinke hengst nodig om het haperen tegen te gaan.
Noem me een zeikerd, maar ik word daar niet blij van als ik lui op mijn bank lig.

Wat bezielt een mens om met een zekere regelmaat een stevige lap tekst over een willekeurig onderwerp te produceren en deze vervolgens te publiceren op een druk bezochte site of in een goed verkocht tijdschrift? Intrigerende vraag toch?

Die verrekte Michael Moore! Die kloothommel! Hij heeft het dus toch mooi voor elkaar gekregen. Voor het eerst sinds zéér lange tijd heb ik zitten janken voor de TV. Wat zeer gerenommeerde regisseurs met de grootste acteurs in de meest briljante scènes niet voor elkaar kregen, lukt die Moore met z'n verdomde documentaire over de ziektekostenverzekeringen in de VS. Zit ik daar gewoon te snotteren op die verdraaide DVD van hem.