Ook Nebo gaat richting de E3 dit jaar. Als dat maar goed gaat.

19-09-1990: Stefan wordt gelanceerd in Europa.
11-04-1992: de Super Nintendo wordt gelanceerd in Europa.
21-11-1994: de op één na best verkochte Super Nintendo Game, Donkey Kong Country, wordt gelanceerd in Europa.
29-07-1995: mijn broer lanceert zichzelf wanneer hij een Super Nintendo met Donkey Kong Country krijgt.

Wekelijks blikt de eindredactie terug op enkele opmerkelijke, leuke, interessante en spraakmakende nieuwsberichten van de voorgaande week. Deze week: Nintendo 3DS Lite, rijgedrag, borstkanker, Deus Ex, de NGP en meer.

Vreemd. We staan niet altijd stil bij de variatie in onze dagelijkse bezigheden. Het ene moment zijn we ons broodje aan het smeren en het andere moment zien we een politicus zichzelf in allerlei bochten wringen om zijn standpunt duidelijk te maken. Het ene moment zijn we aan het vloeken tijdens het spelen van een game en het andere moment proberen we lief en aardig te zijn om een positieve indruk achter te laten bij die ene jongen of meid.

30 juni 2010 - Er hangt een vreemde spanning in het huis van de familie Broekeduinen. De negentienjarige Leon gaat voor het eerst op vakantie zonder zijn ouders. Om dit voor elkaar te krijgen heeft Leon een hoop heftige discussies moeten voeren aan de keukentafel en hij loopt mede daarom als een trotse jongeman door het huis, terwijl zijn moeder druk bezig is met het wassen van zijn ondergoed. Leon vindt dat hij afhankelijker is dan daadwerkelijk het geval is. Waar gaat Leon heen? Leon gaat voor twee weken naar Portugal. Wat gaat Leon daar doen? Vermoedelijk komt hij weinig het hostel uit en zal hij voornamelijk op zijn bed (met een veel te dun matras) te vinden zijn met een Nintendo DS in zijn handen. Op vakantie gaan zonder op vakantie te zijn; heerlijk!

Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik mijn gezeur en filosofische onzin heb verwerkt in een column voor FOK!games. Hoog tijd om weer eens een vraag naar boven te halen waar ik al ruim vijf jaar mee zit: waar blijft Beyond Good & Evil 2?

Sinterklaas is ieders vrind,
en zorgt alom voor cadeaus en speculaas,
Timsel is blij als een kind,
want hij verwacht in zijn schoen allerhande leuke extra`s.

Maar wat Nebo van de Sint vindt,
is niet zo positief, helaas.
Oh kom daarom maar eens kijken,
naar Timsels wensen en Nebo`s wild geraas.

Trying to figure out this Twitter-crap...
_{6 months ago}

Well that was a nice walk through my garden!
_{4 months ago}

Does anyone even care really?
_{3 months ago}

Look at me! I am a monkey!
_{3 months ago}

Still a monkey, not that you care...
_{3 months ago}

Jawel dames en heren, jongens en meisjes, het is weer zover: het nieuwe seizoen van Boer Zoekt Vrouw is weer begonnen. Ik weet niet hoe Yvonne Jaspers het iedere keer weer doet, maar ook dit seizoen zijn de kijkcijfers idioot hoog. Zo hoog dat ongeveer één op de zes Nederlanders iedere week naar het programma kijkt. De boeren doen allemaal hard hun best om een vrouwtje maar hebben bijna allemaal iets wat door kan gaan als een afknapper. Een boertje die continu stil valt, een boertje met gigantische flaporen; ze zitten er allemaal tussen. Wat dit met games te maken heeft? Tja....

Het nieuwe jaar is inmiddels in volle gang. Met het nieuwe jaar bedoel ik natuurlijk de periode die begint aan het einde van de zomervakantie. De herfst- en wintermaanden staan weer voor de deur, ik ben begonnen aan mijn studie psychologie in Utrecht, ik heb mijn garderobe aangevuld met nieuwe winterkleding, heb mijn banner voor columns veranderd en ik maak een nieuwe start. Toch ga ik voor deze column geen nieuw onderwerp aankaarten, maar ik verdiep mij met mijn nieuw verkregen inzichten in een oud onderwerp, namelijk de bewering dat gewelddadige games aanzetten tot geweld en agressie. Een oud koetje uit de sloot halen kan immers nooit kwaad toch?

20 juli – Het is een warme dag aan het Comomeer, net iets ten noorden van Milaan. Ik ben op vakantie. Het is inmiddels alweer de laatste week van mijn vakantie en ik ben een bergbeklimming, een hoop kerken, enkele stranden, vele aparte treinreizen en zo’n vierhonderd foto’s verder. Vandaag was het tijd voor een goed potje golf. Terwijl ik door de kleine straatjes van Mennagio loop om bij de golfbaan te komen, zie ik in mijn ooghoek een subtiele glinstering. Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie een klein Italiaans kereltje op de stoeprand zitten. De glinstering kwam van een druppel in zijn niet al te subtiele snor; het was een traan…

Broertje: grote broer, wil je mij alsjeblieft helpen? Het lukt me niet.
Broer: natuurlijk broertje, geef de controller maar even aan mij.
Broertje: dankjewel grote broer Nebo, wat ben je toch goed!

R.I.P.

Zouden de Nintendo DSi en Wii Motionplus op den duur verplichte kost worden als we willen blijven genieten van de games op de DS en Wii? En wat vind jij van deze tactiek? Of denk jij dat Nintendo de consumenten niet zo zal behandelen? Je kunt het allemaal hier bespreken.

Het is een warme namiddag. De lente is begonnen en ik maak daar dan ook gretig gebruik van. Ik trek mijn schoenen aan, zet mijn zonnebril op, bonjour de achterdeur open en stap naar buiten. Ik ben niet de enige die dit idee tot uitvoering brengt. Spelende kinderen, blije overgrootouders, mooie dames; ze zijn er allemaal. Helaas zijn ook de asociale sjonnies naar buiten gestapt. Kereltjes die denken dat ze de baas zijn op de stoep, totdat ze in aanraking komen met Nebo. Het duurde niet lang of ik liep zo’n kereltje tegemoet. Zelfverzekerd als hij was draaide hij zijn schouders niet om elkaar normaal te passeren. Ik deed dit maar een beetje in de wetenschap dat het waarschijnlijk niet genoeg zou zijn. Op het laatste moment zet hij zijn schouder met kracht naar voren om nog even zijn macht te tonen. Jammer voor hem had ik zojuist MadWorld gespeeld…

Online gamen, ik weet het niet meer. In mijn jonge jaren speelde ik lekker in mijn eentje op de Snes. Had ik zin in multiplayer dan trok ik mijn broer naar de console en vulde ik de wondere gleuf op met Mario Kart. In de tijd van de Playstation 2 begon ik op een gegeven moment naar zo’n netwerkadapter te kijken. SOCOM 2 kwam binnenkort uit en ik moest die game spelen. De jaren die daarop volgden waren gevuld met gevloek en gelach via de headset op de servers van het Playstation netwerk. Ik vond het niet alleen erg leuk, maar ik was ook geobsedeerd door de statistieken. Hoeveel headshots had ik? Wat was mijn rang? Hoe is mijn kill/death verhouding? Hoe kan ik het beter doen? Ik heb het tegenwoordig echt helemaal gehad met dit soort competitie en ben daarom ook nog niet online gegaan met Killzone 2.

Vorige week was er nogal wat ophef rondom een game. De game, RapeLay genaamd, bood spelers de kans om seksueel geweld te plegen. Het is in deze game namelijk de bedoeling om onschuldige en vrij jonge dames te verkrachten. Op internetverkoopsite Amazon verschenen enkele tweedehands exemplaren van RapeLay die direct werden verwijderd van de site. De reden hiervoor was dat de game niet geschikt zou zijn voor een website als Amazon. Aan het einde van het spel wordt de speler echter vermoord door het slachtoffer dus de game zou niet aan moeten zetten tot het verkrachten in het echte leven. Een hoop FOK!kers reageerden vol walging op dit nieuwsbericht, maar anderen vonden het hypocriet. Waar ligt de grens van wat wel en niet mag in een game?

Nog een week en dan ligt Killzone 2 in de winkels. Killzone 2, een game van Nederlandse bodem die vrijwel overal boven de negen scoort. Er zit echter wel een keerzijde aan de graad van hoe geweldig die game is. De game zou namelijk een hele hoop elementen uit andere games gebruiken en geen baanbrekende en vernieuwende dingen doen. Dit heeft de afgelopen weken tot veel negatieve reacties geleid van mensen die dit als een groot minpunt zien. Deze mensen kregen op hun beurt te horen dat vernieuwing binnen het First Person Shooter genre simpelweg nauwelijks meer mogelijk is. Vernieuwing wordt überhaupt steeds lastiger. Is het dan nog wel als minpunt te zien?

Al thuis zittend worden wij gamers constant geconfronteerd met onze hobby. We bekijken programma’s over games, lezen tijdschriften over games en spelen uiteraard ook games. Ikzelf ben dan ook nog eens lid van de FOK!games crew, een verantwoordelijkheid die mij nog meer met games te maken laat hebben. Hoewel ik het absoluut geen straf vind om overal waar ik ga en sta games te zien, is wel eens lekker om er eens aan te ontsnappen. Voor mij is werken een manier om eventjes een dagje bezig te zijn zonder games. Tot vorige week...

De Sint die heeft het goed bekeken,
Cadeaus en presentjes op zijn teken.
Zwarte pieten achter zich aan,
Zelfs een staf om goed recht op te staan.

Maar iets gooide flink wat roet in het eten,
Sinterklaas begon flink te zweten,
Want wat hij las was ongepast,
In zijn hand had hij een boodschap van Nebo vast.

Ik weet nog goed dat ik Yoshi’s Island voor de vierde keer uitspeelde. Vooral het level ‘the very loooooong cave’ -ja zo heette het level echt, diehards weten waar ik het over heb- was niet makkelijk om volledig te halen. Zo waren er vroeger veel games die met gerust hart meerdere malen uitgespeeld werden. Tegenwoordig speel ik games nog nauwelijks uit en heb ik een wachtlijst aangelegd. Hoe komt dat?

Het is een zonnige zondag. Dat is op zichzelf al zo uniek als een pinguïn die zijn vleugels eens uitklapt en opstijgt. Zo uniek als een Milka koe die chocolademelk produceert. Zo uniek als jij en ik. Enfin, ik ben er op zo’n dag niet vies van om met een muziekje op eens door mijn woonwijk te wandelen, plaats te nemen op een picknicktafel aan het water en mijn gedachten eens op een rijtje te zetten. Een wandeltochtje geeft mij altijd veel inspiratie om iets op papier te zetten, of het nou een tekening is of een diepgaande tekst. Ik moet als columnist voor FOK!games zo af en toe ook een tekst over games neerpennen. Dit is alleen niet altijd even makkelijk. Nog een reden om een wandeling te maken.

De wekker gaat. Ik heb nog steeds een klassieke wekker die je uit moet doen met moeite, zodat je klaarwakker bent en niet weer gaat slapen. Half zes, precies de goede tijd voor een stoomdouche. Na de slaap in mijn ogen losgeweekt te hebben, loop ik maar eens naar beneden. Ik heb nog zo’n ouderwetse trap waar men gewoon van af moet lopen, anders krijg ik helemaal geen beweging meer. Eenmaal aangekomen in de keuken tik ik wat willekeurigs in onder de ontbijtknop op de koelkast. Kennelijk heb ik voor het ontbijt van mijn zoontje gekozen, want ik krijg gepofte rijst in allerlei vrolijke kleurtjes met melk. Ik besluit het maar in de koelkast te zetten en neem zelf een boterham met hazelnootpasta. Ik ga aan de keukentafel zitten en terwijl ik een hap neem, hoor ik een bliepje; de elektronische krant verschijnt onder de glasplaat waar ik van eet. Ik zet deze iets schuiner en begin te lezen: Volkskrant 27 augustus, 2030.

Heb je dat wel eens? Dat je toevallig een gesprek opvangt tussen twee personen waarbij de één de ander informeert, en dat de informatie gaat over een onderwerp waar jij veel van af weet? En dat als je even blijft luisteren, je kunt concluderen dat de pratende persoon totaal geen verstand heeft van waar hij of zij het over heeft? Mocht je zoiets nog niet mee gemaakt hebben, dan is een fietstochtje naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum genoeg; het bovenstaande komt namelijk vaak voor tussen klant en verkoopkrachten. Soms grappig, maar soms ook zo frustrerend.

Laatst was er iets op tv over hoeveel mensen op straat voldeden aan het ideale schoonheidsbeeld. Men nam het hoofd van Claudia Schiffer in combinatie met ander vrouwelijk schoon en creëerde aan de hand van deze gegevens een masker. Eenmaal op straat aangekomen bleek dat vrijwel niemand volledig overeen kwam met het masker, omdat de ogen te hoog zaten. Wie bepaalt trouwens wat het ideale schoonheidsbeeld is? Zo gaat dat ook met games. Je hebt slechte games, iets betere games, goede games en hele goede games. Maar bestaat de perfecte game ook? En wie bepaalt wanneer een game perfect is?

Jack Thompson, de meest beruchte advocaat bij ons gamers. Meerdere malen heeft de beste man geprobeerd om Grand Theft Auto te verbieden, iets wat tot op heden nog niet is gelukt. De meest verse streek van Jackieboy is het schrijven van een brief aan de moeder van Strauss Zelnick, de Chairman bij Take Two, waarin hij klaagt over de manier waarop hij opgevoed is. Net als vele gamers vind ik het tijd voor een straatverbod voor meneer Thompson, of beter nog, een zeikverbod. Omdat dit niet zal lukken, voel ik mij verplicht om de wapens van meneer Thompson tegen hem te gebruiken: tijd voor een brief aan zijn moeder!

Ik weet nog goed dat mijn broer een SNES-pakket kreeg met Donkey Kong Country. Net over mijn hoofdzakelijkste tijdverdrijf van luiers vol torpederen heen gegroeid, keek ik vol verwondering toe hoe mijn broer met twee aapjes door sidescrolling-levels heen hupste. Die trapauto en duploblokken leken meteen compleet nutteloos, gamen; dat was pas nuttig. En toen, op het moment dat de SNES al een tijdje in huize Nebo stond, pakte ik de controller voor het eerst vast en was ík degene die met de aapjes door levels heen hupste; wat een gevoel! Kleutertje Nebo werd volwassen; kleutertje Nebo ging gamen.